خیلیییییییی قشنگه منم دارم:) #آقامصطفی .. 😭✨✨✨

دلیل اینکه دوس دارم پیانو بخرم))))) . +++++++

آره آره بزار .. چشم

کتاب راجب داستان امام ها امام حسین و ... معرفی میکنید !؟ .. بک کتاب همین دیروز دیدممم😭

چرا پیداش نمیکنم 😐

باریکلا عالی بوددددددددددددددد حدیثه واقعا انقد با بیان خوبی میگه که قشنگ مطلبو میگیری #بدون‌نام .. ای خدااا فداتوووون بشم😭

سوال حدیثه تو اون ۲۵ سال امام علی رو اذیت میکردن ؟ بعد همین جوری امام علی رفت گفت برید کنار من حکومت رو دست بگیرم اونا گفتن باشه ؟ .. واساا

نه، نه این‌جوری بود که امام علی(ع) بره بگه «کنار برید، من حکومت رو می‌گیرم» و بقیه هم بگن «باشه». و بله، در اون ۲۵ سال اتفاقات تلخ و فشارهای زیادی بر امام علی(ع) گذشت؛ اما جزئیات تاریخی بعضی وقایع بین مورخان و مذاهب مختلف محل بحثه. از نگاه منابع شیعه: امام علی(ع) خودش در نهج‌البلاغه از دوران سخت پس از رحلت پیامبر یاد می‌کنه. اون جمله معروف: «صبر کردم در حالی که خار در چشم و استخوان در گلو داشتم.» :)) یعنی شرایط رو بسیار تلخ و دشوار می‌دونست. شیعیان معتقدند امام علی(ع) و حضرت زهرا(س) در این دوره رنج‌های زیادی دیدند و درباره برخی رخدادها نیز روایت‌های تاریخی مختلفی وجود دارد. پس چرا قیام نکرد؟ اینجا همون نکته مهمه. امام علی(ع) فقط به این فکر نمی‌کرد که «حق من چیه؟» به این هم فکر می‌کرد که: ⚠️ اگر جنگ داخلی بزرگی راه بیفته چه بلایی سر اصل اسلام میاد؟ ⚠️ قبایل تازه‌مسلمان چه می‌شن؟ ⚠️ دشمنان بیرونی چه استفاده‌ای می‌کنن؟ برای همین راه صبر و حفظ وحدت جامعه اسلامی رو انتخاب کرد. 👥 پس حکومت چطور به امام علی رسید؟ اینجا یه نکته مهمه رفیق... امام علی(ع) دنبال حکومت نرفت. بلکه بعد از کشته شدن عثمان بن عفان، مدینه دچار بحران شد. مردم گروه‌گروه اومدن سراغ امام علی(ع) و ازش خواستن حکومت رو بپذیره. حتی در منابع تاریخی نقل شده که امام در ابتدا تمایل نداشت فوراً بپذیره و فرمود: 🗣️ «اگر مرا رها کنید، مثل یکی از شما خواهم بود...» یعنی دنبال قدرت به هر قیمت نبود. آیا همه قبول کردند؟ نه! اینجاست که داستان تازه سخت میشه... همین که امام علی(ع) خلیفه شد، همه نگفتن: 🗣️ «خب، عالی شد!» اتفاقاً مخالفت‌ها شروع شد. بعدش: جنگ جمل جنگ صفین جنگ نهروان رخ داد. یعنی دوران حکومت امام علی(ع) یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های تاریخ اسلام بود. یه مثال ساده فرض کن مدیر یه مدرسه سال‌ها کنار گذاشته شده... بعد از مدتی همه می‌فهمن اوضاع مدرسه به‌هم ریخته و میگن: 🗣️ «بیا تو مدیر شو.» ! مدیر هم قبول می‌کنه... اما این به معنی نیست که همه دانش‌آموزا، معلم‌ها و مسئول‌ها باهاش موافق باشن. بعضیا همکاری می‌کنن... بعضیا مخالفت... بعضیا هم حتی علیهش اقدام می‌کنن. تقریباً چنین فضایی در دوران حکومت امام علی(ع) وجود داشت. جالبه بدونی که بخش بزرگی از اتفاقاتی که بعداً به حکومت معاویه و سپس یزید رسید، ریشه‌اش در همین دوره و حوادث پس از آن بود؛ یعنی ما کم‌کم داریم به نقطه‌ای نزدیک می‌شیم که داستان عاشورا از دور دیده میشه...

https://eitaa.com/dakedel/8662 نمیشه بشینم .. نچ بفرما چایی 😂☕️

ببین عااالیییییی بوددد فقط ی سوال: «داخل متن به این اشاره شد که اشتباهات کوچیک، اگر حل نشن، به بحران‌های بزرگ (مثل کربلا) تبدیل می‌شن. اگر امام علی(ع) در اون ۲۵ سال، «مرجع علمی» بودند و راهنمایی می‌کردن، چرا این راهنمایی‌ها نتونست جلویِ همون «اشتباهاتِ کوچیک» که در نهایت به انحرافِ مسیرِ جامعه و واقعه‌ی عاشورا منجر شد رو بگیره؟ آیا محدودیتِ ایشون در اعمالِ قدرت بود یا عمقِ آسیب‌ها فراتر از توانِ روشنگری بود؟» #آقامصطفی .. شووما هم واسا

خب اینو دیگه جوابشو از برم😀

بذار خیلی خودمونی جلو بریم... مگه امام علی(ع) کم روشنگری کرد؟ نه... اتفاقاً خیلی روشنگری کرد. خیلی آموزش داد. خیلی نصیحت کرد. خیلی هشدار داد. خیلی تبیین کرد. اما یه نکته مهم هست: ⚠️ «حقیقت گفتن» با «مجبور کردن مردم به پذیرفتن حقیقت» فرق داره. ی چی فرض کن بهترین معلم دنیا رو بیارن تو کلاس. همه چیزم عالی درس بده. همه سؤال‌ها رو جواب بده. همه خطرها رو توضیح بده. آیا تضمین می‌کنه همه دانش‌آموزا بیست بگیرن؟ ❌ نه. چون آخرش انتخاب با خود دانش‌آموزه ! خدا هم همین کار رو با انسان کرده. پیامبرها اومدن... امام‌ها اومدن... دانشمندا اومدن... اما انتخاب رو از مردم نگرفتن. محدودیت قدرت هم وجود داشت؟ بله. این نکته خیلی مهمه. مرجع علمی بودن با حاکم بودن فرق داره. مثلاً فرض کن تو بهترین پزشک شهر باشی. اما وزیر بهداشت نباشی. تو می‌تونی هشدار بدی. می‌تونی آموزش بدی. می‌تونی درمان کنی. اما نمی‌تونی همه مردم رو مجبور کنی توصیه‌هات رو انجام بدن. امام علی(ع) در بخش زیادی از اون ۲۵ سال، جایگاه علمی و معنوی بسیار بزرگی داشت، اما قدرت اجرایی جامعه دست ایشان نبود. اما فقط مسئله قدرت نبود اینجا یه لایه عمیق‌تر هم وجود داره.. :) رفیق ! جامعه اسلامی اون زمان فقط با یک اشتباه روبه‌رو نبود. مثل یه شیشه نبود که یه ترک برداشته باشه. کم‌کم چند تا اتفاق با هم جمع شده بود: 🟡 دنیاطلبی بعضی افراد 🟡 رقابت‌های قبیله‌ای 🟡 ثروت‌های جدید 🟡 گسترش سریع حکومت 🟡 تغییر نسل 🟡 فراموش شدن بعضی ارزش‌ها یعنی یه شبکه از مشکلات شکل گرفته بود. یه مثال واگعی واگعی😀 فرض کن یه باغبان داری... خیلی حرفه‌ای هم هست. اما... هر روز چند نفر بیان تو باغ زباله بریزن. یکی آب رو قطع کنه. یکی شاخه‌ها رو بشکنه. یکی آفت وارد باغ کنه. آیا فقط با نصیحت باغبان همه چیز درست میشه؟ نه... بعضی آسیب‌ها نیاز به همکاری کل جامعه دارن. قرآن هم همین رو میگه ! خداوند در قرآن می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» 📚 سوره رعد، آیه ۱۱ یعنی حتی پیامبر یا امام هم قرار نیست اراده مردم رو حذف کنن. وقتی اکثریت جامعه مسیری رو انتخاب می‌کنه... نتایج اون انتخاب هم به خود جامعه برمی‌گرده. پس یعنی امام علی نتونست جلوی عاشورا رو بگیره؟ اینجا باید دقیق حرف بزنیم. ❌ امام علی(ع) زمینه‌ساز عاشورا نبود. ❌ کم‌کاری نکرد. ❌ هشدارها رو ترک نکرد. بلکه: ✅ تلاش کرد جامعه رو هدایت کنه. ✅ شاگرد تربیت کرد. ✅ حقایق رو بیان کرد. ✅ انحراف‌ها رو گوشزد کرد. اما جامعه همیشه به اندازه حرف حق، از اون تبعیت نمی‌کنه. رفیق... یه سؤال: پیامبر نوح(ع) حدود ۹۵۰ سال دعوت کرد. آیا همه ایمان آوردن؟ ❌ نه. پس کم بودن پیروان، الزاماً نشونه ضعف پیامبر نیست. گاهی نشونه مقاومت مردم در برابر حقیقته. این همون چیزیه که بعداً در کربلا می‌بینیم! خیلی از کوفی‌ها امام حسین(ع) رو می‌شناختن. خیلی‌ها فضائلش رو می‌دونستن. خیلی‌ها نامه نوشتن. اما وقتی وقت هزینه دادن رسید... بخشی از جامعه عقب کشید. یعنی مشکل فقط «ندانستن» نبود... مشکل «عمل نکردن به دانسته‌ها» هم بود. اگر بخوام در یک جمله جواب سؤالت رو بدم: «هم محدودیت در قدرت اجرایی وجود داشت، و هم بخشی از آسیب‌های جامعه آن‌قدر عمیق شده بود که صرفِ روشنگری برای درمان کاملش کافی نبود؛ چون هدایت، بدون پذیرش و همراهی مردم، به تنهایی جامعه را عوض نمی‌کند.» و شاید یکی از تلخ‌ترین درس‌های عاشورا همین باشد: گاهی مردم حق را می‌شناسند... اما همیشه به اندازه شناختشان، پای حق نمی‌ایستند :)