_

میخواهم ماه باشم در آسمان روز، ابر باشم در آسمان شب. من همیشه در نیمه آرام و پنهان زندگی ام زیسته ام و سکوت و تماشا را به هیاهو و نقش آفرینی ترجیح داده ام.

آدمها ساعت شنی نیستند که سر و تهشان کنی از اول شروع کنند آدمها تمام میشوند؛ گاهی با یک اشتباه.

_

چهره اَت را می پَسندَم، چِشم هایَت بیشتر... لَحنِ شیرینِ صِدایت، خندِهایت بیشتر... پیش از این ها مَن گُمان میکردم که عاشق نیستم بَعد از آن دیدار گَشتم مُبتلایَت بیشتر... _

_

حافظه برایِ عتیقه کردنِ عشق نیست؛ برایِ زنده نگه داشتنِ عشق است. _

آغوشِ طُ را برایِ تمامِ رنج هایَم انتخاب می کردم، اگر طُ بزرگترین زخمِ زندگی ام را بَر من نزده بودی...! _

_

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد یک لحظه دلت تنگ نشد خانه ات آباد؟ _

وصفِ احوالِ من افتاد به دستانِ قَلم؛ من نوشتم که غَمی نیست، تو بِخوان سخت گذشت... _

_