نالیدن هم به سبک باباطاهر قشنگه

وای بر ابوعطا

چقدر قشنگه

رَبِّ أَفْحَمَتْنِي ذُنُوبِي، وَ انْقَطَعَتْ مَقَالَتِي، فَلاَ حُجَّةَ لِي، فَأَنَا الْأَسِيرُ بِبَلِيَّتِي، الْمُرْتَهَنُ بِعَمَلِي، الْمُتَرَدِّدُ فِي خَطِيئَتِي، الْمُتَحَيِّرُ عَنْ‌ قَصْدِي، الْمُنْقَطَعُ‌ بِي. اى پروردگار من،گناهانم خاموشم نموده و گفتارم قطع گرديده.پس براى من هيچ حجّتى نيست.ازاين‌رو من اسير بلاى خود،گروگان عمل خويش،مردد در خطاى خود،متحيّر از مقصد خويش و در راه مانده‌ام قَدْ أَوْقَفْتُ نَفْسِي مَوْقِفَ الْأَذِلاَّءِ الْمُذْنِبِينَ‌، مَوْقِفَ الْأَشْقِيَاءِ الْمُتَجَرِّينَ عَلَيْكَ‌، الْمُسْتَخِفِّينَ بِوَعْدِكَ‌. خود رادر جايگاه خواران گناهكار،جايگاه بدبختانى كه بر تو جرأت يافته‌اند و سبك شمارندگان وعدۀ تو، واداشته‌ام سُبْحَانَكَ‌ أَيَّ جُرْأَةٍ اجْتَرَأْتُ عَلَيْكَ‌، وَ أَيَّ تَغْرِيرٍ غَرَّرْتُ بِنَفْسِي. پاك و منزّهى!به كدامين جرأت بر تو تجرّى نمودم‌؟ و به كدام هلاك، خود را به هلاكت افكندم‌؟

حس می‌کنم وسط یک آنارشیسم فرهنگی سقوط کردم نه اینکه بخوام تغییر بدم خودمو یا توی این وضعیت بخوام باشم به نظر میرسه از جبر جامعه افتادم این گوشه (خطابم به گروه یا قشر خاصی نیست. منظورم کلیت جامعه‌ست) کسی نیست که متوجه عرایضم بشه (یه وقت جسارتی به کسی نشه من فکر میکنم گفتگو به سبک کلاسیک و رودررو میتونه موثر باشه و مجازی کاری از کار پیش نمیبره و نمیتونه‌ی منظومه‌ی فکری یک نفر را تشریح کنه) امثال من بعد از مدتی دیگه پیدا کردن همفکر و هم‌ذهن براشون مهم نیست و این اهم تبدیل به ابزار تمسخر ذهن خویشتن میشه. خیلی تمیز و قشنگ می‌نشینم به آفاق اندیشه تکیه میدم. امروز آسمان می‌خندد، خورشید موهایش را می‌بافد و ابرها در حال گفت‌وشنود هستند. پرنده‌ها دعوا می‌کنند کلاغ‌ها قهقهه می‌زنند گربه‌ها خسته از دیشب خوابند، و انگار تنها تماشاگر این صحنه‌ی نمایش منم

-عکس از خودم

جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای نی غلطم، در دل ما بوده‌ای دوش ز هجر تو جفا دیده‌ام ای که تو سلطان وفا بوده‌ای آه که من دوش چه سان بوده‌ام! آه که تو دوش کرا بوده‌ای! رشک برم کاش قبا بودمی چونک در آغوش قبا بوده‌ای زهره ندارم که بگویم ترا « بی من بیچاره چرا بوده‌ای؟! » یار سبک روح! به وقت گریز تیزتر از باد صبا بوده‌ای بی‌تو مرا رنج و بلا بند کرد باش که تو بنده بلا بوده‌ای رنگ رخ خوب تو آخر گواست در حرم لطف خدا بوده‌ای رنگ تو داری، که زرنگ جهان پاکی، و همرنگ بقا بوده‌ای آینهٔ رنگ تو عکس کسیست تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای -مولانا