فکر کنم امروز همینطوری شد. حس می‌کنم دیگه نباید حرف بزنم. البته اگر بتونم. چون فکر کنم دو نفر که برام اتفاقا مهمن ناراحت شدن. حتی با وجود اینکه منظوری نداشتم و بین حرف‌هام هم گفتم که منظوری ندارم و خطاب به شما نیست. ولی باید قبول کنم که من نمیتونم کسی را مجبور کنم که چه چیزی از صحبت‌های من برداشت کند وقتی ممکن است همین اندک دایره افراد نزدیکم نیز کم و کمتر شود. دوستان از سر جبر نیامدند که از سر جبر بمانند. به قول سعدی وگر بر رفیقان نباشی شفیق به فرسنگ بگریزد از تو رفیق دوستان ممکنه کلا برن. چون وظایف دوستی از جانب من درست اجرا نشده یا ناراحتشون کردم آنها هم ممکنه به خودشون حق بدن و کلا برن.

یادم رفت بگم ممنونم از آقا صدرا بابت عکس پروفایل کانال🤍

و همچنین نازنین زینب خانم بابت نواختن چنین اثر فاخری

تا حالا از کسی متنفر بودی ؟ دارم دیوونه میشم و نمیدونم چیکار کنم از شما میپرسم چون به نظرم آدم بالغ و عاقلی هستی... :: این نظر لطف شماست که با چنین پیش‌فرضی سراغ من اومدین ولی خب منم به سهم خودم خطاکارم و چه بسا اصلا لایق چنین سخنانی نباشم. ولی اگر بگویم که تا به حال از کسی تنفر نداشته‌ام شاید دروغ گفته‌ام. قطعا ممکن است پیش آمده باشد که در ایام کودکی نسبت به کسی کینه‌ای هرچند سطحی هم داشته باشم و تنفر ورزیده باشم. اما خیلی تلاش کردم که امروز این چنین نباشم. واقعیت امر اینه که من خیلی سعی میکنم نسبت به چیزی نظر مطلق نداشته باشم (چه عشق مطلق، چه نفرت مطلق) چرا که: ۱. عواطف حجابی بر اندیشه‌ورزی‌ست و حفظ خرد در حضور احساسات سخت‌تر می‌شود. ۲. در منشی که من دارم آدم نمیتواند شرور مطلق باشد بلکه عمل امکان دارد شر مطلق باشد. اگر هم اجازه بدید با مثالی توضیح دهم. شمر بن ذی‌الجوشن مرتکب قتل نواده‌ی رسول خدا شد (و اینچنین شرور به حساب آمد) اما آیا به ذاته شرور بود؟ آیا هنگامی که در رکاب حضرت امیر برای حفظ اسلام می‌جنگید هم مرتکب شر شده بود و شرور بود؟ من کاری به این بحث ندارم که چه شد که مرتکب شر شد و تا آخر زندگی شرور ماند. من سخنم این است که کار شر است که انسان پاک را تبدیل به شر می‌کند. من هم اگر نفرتی بورزم نسبت به رذیلت خواهم ورزید و نه بر رذیلت‌مند. (تصمیم رذیلت‌مند به طور قطع اشتباه است و در آن حرفی نیست و باید رذیلت‌مند را از رذیلتی که دچار آن شده به هر نحو ممکن نجات داد اما این مربوط به این بحث نیست) ۳. من تا جایی که بتوانم روانشناسی می‌کنم و سعی بر دلیل رفتار طرف مقابل دارم. اینکه چرا این فرد چنین کنشی را انجام داده و هدفش چه بوده؟ آیا بخاطر شخصیتش است یا پیش‌فرض‌های ذهنی‌اش؟ آیا بخاطر کنش من بوده‌است یا برداشت‌های ذهنی‌اش؟ آیا این واکنش ریشه در خانواده‌اش دارد یا به دلایلی همچون خستگی مربوط می‌شود؟ شابد اگر اینجوری نگاه کنیم دیگر تنفری در ما نسبت به اشخاص ایجاد نشود‌. حال آیا حاضرم با رذیلت‌مند هم صحبت شوم؟ قطعا خیر آیا حاضرم رذیلت‌مند را به سمت درست هدایت کنم؟ باز هم خیر آیا من در برابر او وظیفه‌ی آگاه کردنش را دارم و موظف به گوشزد کردن کار اشتباه او هستم؟ باز هم خیر خب پس چرا این‌همه فکر می‌کنم؟ که آخرش به این برسم که هیچ کنشی دربرابر فرد رذیلت‌مند انجام ندهم؟ بله! زیرا من وظیفه‌ی تربیت کردن او را ندارم. از طرفی مطمئن نیستم که گوشزد کردن این نکات به او شیوه‌ی درست تربیتی برای او هست یا نه، زیرا ممکن است دوباره با اصرار بیشتر آن کار را انجام دهد. من صرفا اینهمه فکر می‌کنم تا آدم‌هارا سیاه و سفید نبینم و بفهمم آدم سپید و سیاه مطلق وجود ندارد

البته یه نکته‌ای هم هست اگر ببینم میتوانم تغییری ایجاد کنم نباید دریغ کنم ولی خب معمولا تغییر ایجاد نمی‌شود برای همین هم نباید دخالت کرد

ز روی ماه تو آنقدر بس که باید گفت تحیر است سراسر ادای فم الحوت پ.ن: فم الحوت اسم ستاره هم هست. خیلی بداهه نازل شد و نوشتم. البته کامل نیست و نیاز به نقد داره