دستش افتاده ولی ، راه دگر پیدا کرد کوه غیرت ، گره کار به دندان وا کرد دیگر این مشک نه مشک است که میخانه ی اوست چشم امید رباب است که بر شانه ی اوست عمق این مرثیه را مشک و علم می دانند داستان را همه ی اهل حرم می دانند بعد عباس دگر آب سراب است ، سراب غیر آن اشک که در چشم رباب است ، رباب

بنویسید که در علقمه سقا افتاد قطره اشکی شد و بر چادر زهرا افتاد چه بگویم که چه شد ؟ یا که چه بر سر آمد ؟ ناگهان رایحه ی چادر مادر آمد...

پسرم ! دست مریزاد قیامت کردی تا نفس داشتی از عشق ، حمایت کردی از تماشای تو مهتاب پر از نور شود چشم شوری که تو را چشم زده ، کور شود آسمان ها همه یکپارچه بارانیِ توست من بمیرم ، عرق شرم به پیشانی توست داغ پرواز تو بر سینه اثر خواهد کرد رفتنت حرمله را حرمله تر خواهد کرد مشک خالی شده ، برخیز که تا برگردیم اتفاقی ست که افتاده ؛ بیا برگردیم آه ! برخیز که گهواره به غارت نرود دختر فاتح خیبر به اسارت نرود -حمیدرضا برقعی

فرصت دهید گریه کند بی صدا، فرات با تشنگان بگوید از آن ماجرا، فرات گیرم فرات بگذرد از خاک کربلا باور مکن که بگذرد از کربلا، فرات با چشم اهل راز نگاهی اگر کنید در بر گرفته مویه کنان مشک را فرات چشم فرات در ره او اشک بود و اشک زان گونه اشک ها که مرا هست با فرات حالی به داغ تازه ی خود گریه می کنی تا می رسی به مرقد عباس، یا فرات از بس که تیر بود و سنان بود و نیزه بود هفتاد حجله بسته شد از خیمه تا فرات -علی‌رضا قزوه

به خدا دست خودم نیست