علی ابن الحسین در صحیفه سجادیه دعای قشنگی برای فرشتگان و حاملان عرش داده که شاهکاره بنظرم

می‌فرماید: (13) وَ خُزَّانِ الْمَطَرِ وَ زَوَاجِرِ السَّحَابِ‌. و خزانه‌داران باران و حركت‌دهندگان ابر (14) وَ الَّذِي بِصَوْتِ زَجْرِهِ يُسْمَعُ زَجَلُ الرُّعُودِ، وَ اذَا سَبَحَتْ بِهِ حَفِيفَةُ السَّحَابِ‌ الْتَمَعَتْ صَوَاعِقُ الْبُرُوقِ‌. و آنكه با صداى راندنش،بانگ رعدها شنيده مى‌شود و آنگاه كه با خروش او،ابر به حركت درآيد،شعله‌هاى برق مى‌درخشد (15) وَ مُشَيِّعِي الثَّلْجِ وَ الْبَرَدِ، وَ الْهَابِطِينَ‌ مَعَ قَطْرِ الْمَطَرِ إِذَا نَزَلَ‌، وَ الْقُوَّامِ عَلَى خَزَائِنِ الرِّيَاحِ‌، وَ الْمُوَكَّلِينَ‌ بِالْجِبَالِ فَلاَ تَزُولُ.‌ و برهمراهى‌كنندگان برف و تگرگ،و فرودآمدگان به همراه قطره‌هاى نازل شدۀ باران، و زمامداران بر گنجينۀ بادها،و گمارده شدگان به كوه‌ها تا فرونپاشد (16) وَ الَّذِينَ عَرَّفْتَهُمْ مَثَاقِيلَ الْمِيَاهِ‌، وَ كَيْلَ‌ مَا تَحْوِيهِ لَوَاعِجُ الْأَمْطَارِ وَ عَوَالِجُهَا. و آنها كه وزن آب‌ها و پيمانۀ باران‌هاى شديد و رگبارهاى متراكم را به آنان شناسانده‌اى

کنج آلونک خود بین شبناکی و صبح خواب مغروق تشهد مانده‌ست قلم آغشته به کاغذ می‌شد به صدای تنها صفحاتی از عشق دفتر قلب مرا داشت کمی پر می‌کرد. صفحات آخر دفتر باقیست

دو شبه یک نفر میاد پشت در اتاقم در میزنه. درو باز میکنم و کسی نیست چندبار هم میزنه نه اینکه مثلا یکبار بزنه بگم توهمه قشنگ سه تا مشت سر هم میزنه تق‌تق‌تق. امشب در اتاقو باز گذاشتم و صدای در زدن از یه در دیگه توی خونه اومد که بسته بود

حتی همین الان هم داره در میزنه این درحالیه که تمام اعضای خانواده خوابن و فقط من بیدارم.

آذرخش که میزنه احساس قدرت می‌کنم. خیلی وقت‌ها دوست دارم برم بالای پشت و بوم و از نزدیک ببینم. صداش خیلی قشنگه

منو حفظم کن مثل شعر حافظ