روزي آمد؛ ندیدمت، نبودي . ماندم، گشتم، اما رفته بودي، غمگین شدم، سوختم؛ انتظار کشیدم اما تو، نخواستي نفهمیدي و نیامدي. به گوشم رسید، ك نشسته‌اي در فراموشی‌ام زندگی‌ات را میکنی، بهتر اگر نفهمیدي ك من چطور در نبودت، ایستاده و صبور در خود مردم .

خسته‌تر از اون چیزیم ك غم وَ غصمو شرح بدم ..

نفس بکش عزیزم، این فقط یك فصل از این داستانه، همه داستان ك نیست .

دیگه هیچی نمیتونه منو ناراحت کنه، چون تقریبا دیگه همه‌ی اتفاقا افتاده(:

شنیدم ك انگار بدون من هم زندگیت تغییر نکرده، راحت میری این ور و اون ور، با بقیه دوستی میکنی، یه جور رفتار میکني ك انگار من تو زندگیت نبودم و من رو نمیشناسي، انگار هیچی حتی نبودن من هم به کتفت نیست، ولی چرا من اینجا هر روز هر خبری ك ازت به گوشم میرسه، خودخوری میکنم، گریه میکنم، بغض میکنم و اینقدر بدون تو حس ناراحتی و اذیت دارم ؟ چرا فقط این وسط من قربانیِ حماقتِ تو شدم ؟

کسی مگر میدانست حالِ ما بد است ؟ ما همان انسان‌هایی هستیم ك هر روز صبح پیش از بیرون رفتن نقابِ لبخندِ خود را از روی دیوار‌های خانه‌هایمان برداشته و به راه می‌افتیم .

من در حالي ك دارم میبینم اون داره تو کول‌ترین حالتِ ممکن زندگیشو میگذرونه، و در حالي ك مال منو خراب کرد.