وقتی اشك آدما موقع تعریف کردن یه چیزی درمیاد، یعنی واقعا بابتش آسیب دیدن ..

میدونی ؟ ما میخندیم ولی حالمون خوب نیست ..

ما میگیم خوبیم ولی خوب نیستیم.

ما میگیم خوبیم ولی شما خوب بودن رو معنی نکن.

تو خوب بودن ما خوب نبودایی پنهون شد‌ه‌، گریه‌هایی پنهون شد‌ه، بغضایی قورت داده شده ..

خنده‌های مارو به خوشحال بودنمون معنی نکنین، ما از دردی ک فراتر رفته اشک چشامون خشك شده..

و ناچاریم وانمود کنیم چیزی نیست .. ما از ضربه‌هایی که بهمون وارد شده جون سالم به در بردیم اما، خوب بودن دیگ هیچوقت تو وجود ما رشد نکرد.

باد شد و رفت رو هوا .. قاطیه ابرا شد. پرند‌ها‌ شد و رفت .. و ما هیچوقت از ضربه‌هایی ك خوردیم از ادمایی که دوسشون داشتیم خندیدیم اما جنس خنده‌هامون پر بود از بغض‌هایی که تو گلو موند ولی به گریه ختم نشد.

ماها برنده شدیم اما روحمون رو باختیم.

روحمون رو وسط از دست دادنا باختیم. قول دادیم کنار بیاییم، قول دادیم فراموش کنیم، کنار اومدیم، فراموش کردیم، ولی قلبمون رو هم فراموش کردیم، دلمونو هم اتیش زدیم ..

شاید اگه بودن ما حالمون خوب بود. اگه بودن ما لازم نبود بغضامون تبدیل به یه سنگ بشن تو ته قلبمون. شاید اگه نمیرفتن، ما خیلی شاد بودیم.

اونا برداشتن و رفتن .. اما خاطراتشونو جا گذاشتن و مارو هم جا گذاشتن. و ما موندیم با کلی خاطرات و اشك‌های تلخ.