جرعه ای از محبت شما،البته که همکاری پدر ومادر در حوزه کودک و نوجوان از همچی مهم تره. من همیشه گفتم اول باید سبک فرزندپروری و اصلاح کرد بعد به مشکل اصلی رسید.

اگر جایی ازتون انتقاد شد به این فکر نکنید که اون آدم خودش بسیار جای انتقاد داره و در جایگاهی نیست که شمارو نقد کنه.. به این فکر کنید که چطوری ازاون نقد در جهت ارتقای خودتون و مهارتتون ،و ساختن شخصیتتون استفاده کنید. مهم نیست اون آدم کیه ؟ مهم اینکه تو چی دوست داری باشی؟ لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi

🛑بچم مدرسه رو دوست داره؟ گریه نمی‌کنه؟ اگه اضطراب داشته باشه چی؟ ✨ چرا بعضی بچه‌ها با رفتن به مدرسه یا پیش‌دبستانی، اضطراب شدیدی می‌گیرن؟ 🔹 دسته اول: بچه‌هایی که تا الان کاملاً در «غار امن» خونه بودن. هیچ‌وقت دوری از مادر رو تجربه نکردن، هیچ قانون و مسئولیتی رو تا سن پیش دبستانی در اجتماع تمرین نکردن. اینجا اضطراب جدایی، طبیعی‌ترین واکنش به یک دنیای تازه‌ست. 🔹 دسته دوم: بچه‌هایی که خانواده با ناآگاهی در رفتارهای روزمره شون، زمینه‌ی اضطراب رو فراهم کردن. در این مواقع با یکی دوجلسه درمان،اضطراب از بین نمیره مثل ظرف کریستالی که از دست افتاده و شکسته؛ شاید مثل روز اولش نشه، اما می‌شه تیکه‌هاش رو بهم چسبوند و ظرفی محکم‌تر ساخت. دقت کنید: اگر بچه‌ای به هردلیلی پنج سال قبل مهدرفتن کاملا به مادر وابسته بوده ،باید دلیلش بررسی بشه به هیچ عنوان با دو ساعت نشستن کنارش در مهد، مشکلش حل نمی‌شه. بهترین راه برای بچه هایی که از قبل دچار اضطراب جدایی نیستن ،انتقال حس امنیت از مادر به معلم است. بچه باید باور کنه: «معلمم مثل مامان، آدم امنیه، مهربونه، حواسش به منه، می‌تونم نیازهام رو بهش بگم . این انتقال، زمانی اتفاق می‌افته که خودِ مادر اضطرابش رو کنترل کنه و جلوی بچه نگه: ❌ «برم؟برم گریه نمی کنی؟خیلی نگرانم اخه اصلا از من جدا نبوده، اخه خیلی به من وصله ...» ✅ «می‌دونم کمی نگرانی، اما معلم مهربونه، حتماً خوش می‌گذره، من سر وقت میام دنبالت مطمن باش» مادرهای عزیز، گاهی اضطراب بچه، آینه‌ی اضطراب خودِ ماست. اگه احساس می‌کنید بچه تون وابسته‌ست، اول از خودتون بپرسید: «آیا من دوست دارم همیشه نیاز به من داشته باشه؟» برای ارتباط و مشاوره به به آیدی زیر مراجعه کنید 👈🏻 @admindaroon محدثه هندی روانشناس بالینی لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi

🛑خشونت پنهان، وقتی بی‌توجهی زخم می‌زنه. والدین عزیز دقت کنید خشونت همیشه به معنای کتک زدن یا فریاد کشیدن و تهدید کودک نیست. گاهی نادیده گرفتن و بی‌توجهی به کودک، اگر در بلندمدت ادامه پیدا کنه، خودش نوعی خشونت است. همین بی‌توجهی‌های پیوسته می‌تونه در فرد خشم ایجاد کنه؛ به‌گونه‌ای که ناچار باشه همیشه و همه‌جا برای دیده شدن و نشون دادن اینکه «من هم وجود دارم» عصبانی بشه و فریاد بزنه. طوریکه هیچ کس و هیچ چیز نمیتونه جلوشو بگیره. یادمون باشه: کسی بلده عشق بورزه که پیش‌تر دوست داشته شده و عشق را تجربه کرده باشه. پس اگر فرزندتون در کودکی به اندازه کافی ازتون توجه ببینه و دیده بشه در جوانی وبزرگسالیش شمارو میبینه و دوست داره کنارتون باشه. در غیراینصورت حتی ممکنه به فرزند خودش هم حسادت کنه چرا؟ چون اون بچه کوچیک هم بیشتر از اون وجود داشته و دوست داشته شده و به نوعی تمام توجه مادر و به خودش جذب کرده. برای ارتباط و مشاوره به به آیدی زیر مراجعه کنید 👈🏻 @admindaroon محدثه هندی روانشناس بالینی لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi

🛑چرا پسرم وقتی من و همسرم دعوا می‌کنیم، دخالت نمی‌کند و حتی نمی‌آید ببیند چه شده؟ ببینید دوستان، بحث و دعوای پدر و مادر همیشه برای فرزندان به‌خصوص کودک و نوجوان سخت و دردناک است. اما اگر در خانه‌ای این اتفاق مدام تکرار شود، پدر و مادر سر موضوعات مختلف با هم بحث کنند و آن‌قدر درگیر الگوهای تکرارشوندهٔ ناخودآگاهشان باشند که از کودک یا نوجوان غافل شوند . یعنی به فکر آسایش، آرامش، تفریح و دیگر نیازهای او نباشند و سبک دلبستگی نوجوان هم نسبت به پدر و مادر ناایمن باشد، از یک جایی به بعد دیگر برایش مهم نیست چه اتفاقی برای شما می‌افتد. چرا؟ چون از خودش می‌پرسد: چه لطفی در حق من کردند که منو به دنیا آوردند؟ چقدر به من آسیب زدند؟ مگه دفعهٔ اولشونه؟ و مهم‌تر: مگه دوستم داشتند که من هم دوستشان داشته باشم؟ دقت کنید سکوت و بی‌تفاوتی نوجوان همیشه بی‌احترامی یا بی‌محبتی نیست؛ گاهی نشانهٔ خستگی، آسیب و ناامنی از رابطه‌ای است که سال‌ها تکرار شده. برای ارتباط و مشاوره به به آیدی زیر مراجعه کنید 👈🏻 @admindaroon محدثه هندی روانشناس بالینی لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi

🔸مادر بلعنده، عشقی که خفه می‌کند . مادر بلعنده خودش را مهربان‌ترین می‌داند؛ کسی که همیشه نگران است، همه‌چیز را کنترل می‌کند، برای فرزندش تصمیم می‌گیرد و فکر می‌کند دارد او را از آسیب‌ها دور نگه می‌دارد. اما پیامی که فرزند دریافت می‌کند این است: «بدون من، جهان ناامن است. تو ناتوانی. تو بدون من نمی‌توانی.» و همین پیام، آرام‌آرام فضای شخصی فرزند را می‌بلعد. رشد روانی و عاطفی او را به خطر می‌اندازد. و در بزرگسالی، انسانی می‌سازد که: • وابسته است • مضطرب است • سرشار از احساس گناه است • دائماً از طرد شدن می‌ترسد • مرزهای شخصی‌اش را نمی‌شناسد • برای ساده‌ترین تصمیم‌ها هم دنبال تأیید می‌گردد عشق واقعی، بلعیدن فرزند نیست. عشق واقعی یعنی کنار او بودن، نه جای او زندگی کردن. یعنی امنیت دادن، نه وابسته کردن. یعنی اجازه دادن به فرزند که خودش باشد، انتخاب کند، اشتباه کند و رشد کند. برای ارتباط و مشاوره به به آیدی زیر مراجعه کنید 👈🏻 @admindaroon محدثه هندی روانشناس بالینی لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi

🛑 پدر، اولین تقدیر یک دختر پدرها! دختر شما با حرف‌های شما بزرگ نمی‌شه. با رفتار شما بزرگ میشه. او از خانه یاد می‌گیره: «مرد» یعنی چه؟ «عشق» یعنی چه؟ «احترام» یعنی چه؟ و «حق من» کجاست؟ اگر پدری در خانه فریاد بزنه، دختر ناخودآگاه فریاد را بخشی از رابطه عادی میبینه. اگر تحقیر کنه، یاد می‌گیره تحقیر رو تحمل کنه. اگر خشونت در خانه باشه، ممکن است خشونت را زبان صمیمیت یا قدرت ببینه. و اگر آرام، محترم و مهربان باشه، یاد می‌گیره احترام حق اونه؛ نه لطف. این تقدیر جادویی نیست بلکه اثر رفتاره. الگویی که سال‌ها در ذهن دخترت حک میشه و بعدها در انتخاب‌ها و رابطه‌هاش خودش رو نشون میده. البته این یک قانون قطعی نیست. خیلی از دخترها با آگاهی این چرخه رو می‌شکنن. اما شما (پدر) می‌تونید از امروز الگوی سالم‌تری بسازید. برای ارتباط و مشاوره به به آیدی زیر مراجعه کنید 👈🏻 @admindaroon محدثه هندی روانشناس بالینی لینک کانال جهت عضویت 👇🏻 https://eitaa.com/daroonakademi