عجب زندگی بود! همش؛ آدم اشتباه، مکان اشتباه، زمان اشتباه....

بعضی روزاهیچی نشده، امادلت میخاد غمگین باشی،کمتر حرف بزنی، بیشترخیره بشی، کمتربیرون بری، بیشتر تنهایی وقت بگذرونی، تاخود صبح روی موسیقی غمگین قفلی بزنی و به رفتن کسی که شاید هیچوقت توزندگیت نبوده فکرکنی و ریزریزاشک بریزی، بعضی روزهاانگارآدم وظیفه خودش میدونه تموم غم دنیارو به دوش بکشه #نیمه‌شب

«"جبر الله قلوبا لایعلم بکسرها سواه." ‌خدا بند میزند دل‌هایی را که هیچ کس جز خودش از شکسته بودنشان خبر ندارد...!

:)🫀

گاهی فقط تماشا می‌کنی، چون توانِ نجات چیزی نمانده.

نام و نام خانوادگی مهمه، ولی نان و نان خانوادگی مهم‌تره! برای همینه که از قدیم گفتند: "تعليم نده کم ذات را كم ذات اگر بالا رود گردن زند استاد را..." #آره‌دایی‌جان

یه نفر آدمم، یه دریا اضطراب.

بقیه؟ بقیه یه مشت آدمن درحالی که تو قلب منی.

ترجیح می دهم با آدم هایی در ارتباط باشم که ته مانده ی امیدم را از من نگیرند. به من اضطراب ندهند، حسادت نداشته باشند، مقایسه نکند، به این نتیجه رسیدم که آرامش نتیجه انتخاب آدم های درست است.

ولی من همیشه برای بقیه آدمی بودم که برای خودم آرزوشو داشتم.

دلخوریه من این شکلیه که دیگه به چشمای اون آدم موقع حرف زدن نگاه نمی‌کنم.

+من شبیه ادماییم که ترس از دست دادن دارن؟ -نه. +پس مراقب رفتارت باش.