[بسمِ‌ربّ‌النّوࢪ•••

ما به ندرت درباره‌ی آنچه که داریم فکر میکنیم در حالی که پیوسته در اندیشه‌ی چیزهایی هستیم که نداریم.🏙🫧

گاهی بزرگ‌ترین کمبودِ ما، ندیدنِ فراوانیِ داشته‌هایمان است. تا وقتی چشم به نداشته‌ها دوخته‌ایم، زیباییِ آنچه داریم را از دست می‌دهیم. آدمی عجیب است؛ برای چیزهایی که ندارد غصه می‌خورد، و چیزهایی را که دارد، درست وقتی می‌شناسد که دیگر از دست رفته‌اند...

تمام عمر، دنبال ستاره‌ای بودیم که نداشتیم، غافل از اینکه ماه، سال‌ها در پنجره‌ی خانه‌مان می‌تابید... ...🌚☁️

- بِسم‌اللھ ..

راه رسیدن به تکامل حقیقی محبت است و خود دیانت هم راهی است تا انسان در سایه ی محبت به تکامل برسد. ..

محبت، روحِ دیانت است، نه صرفاً یکی از اجزای آن.

اگر دیانت را تنها مجموعه‌ای از احکام و اعمال ظاهری بدانیم، ممکن است انسان به ظاهر دیندار باشد، اما از حقیقت دین دور بماند. آنچه به اعمال ارزش می‌دهد، محبت است؛ محبت به خدا، محبت به انسان‌ها و محبت به همه آفریدگان. وقتی محبت در دل انسان ریشه می‌گیرد، عبادت از روی اجبار نیست، بلکه از روی شوق انجام می‌شود. نیکی به دیگران از سر وظیفه خشک نیست، بلکه از سر عشق است.

از این نگاه، تکامل حقیقی تنها با افزایش دانش یا انجام اعمال ظاهری حاصل نمی‌شود. تکامل یعنی قلب انسان گسترده‌تر شود؛ کمتر خودخواه باشد، بیشتر ببخشد، بیشتر درک کند و بیشتر دوست بدارد. هرچه محبت در وجود انسان عمیق‌تر شود، صفاتی مانند رحمت، گذشت، تواضع و ایثار نیز در او شکوفاتر می‌شوند و این همان رشد حقیقی انسان است.

دیانت در حقیقت مدرسه‌ای برای پرورش این محبت است. نماز، روزه، دعا، ذکر و دیگر عبادات، اگر انسان را مهربان‌تر، فروتن‌تر و دلسوزتر نکنند، از هدف اصلی خود فاصله گرفته‌اند. هدف نهایی دین، ساختن قلبی است که آینه صفات الهی شود؛ و یکی از برجسته‌ترین این صفات، رحمت و محبت است