بعضی‌ها نفس می‌کشند،اما سال‌هاست زندگی نمی‌کنند. و بعضی دیگر،پیش از آنکه مرگ به سراغشان بیاید، خودخواهی، کینه، حرص و توهم را به خاک می‌سپارندو تازه متولد می‌شوند.

شاید رازِ رهایی همین باشد؛ اینکه پیش از آنکه مرگ، ما را تمام کند، خودمان هر آنچه «من واقعی نیست» را تمام کنیم.

زیرا مرگ، پایانِ زندگی نیست؛ پایانِ فرصتِ تغییر است.

و تلخ‌ترین سرنوشت، این نیست که انسان بمیرد... ...این است که تمام عمر، با نسخه‌ای ناتمام و ناآگاه از خویش زندگی کند،بی‌آنکه حتی یک‌بار،جرئتِ «تمام شدن» را پیدا کند!

به راستی! چه می‌شود که انسان، «منِ واقعی» خود را پیدا می‌کند و از هر آنچه «منیّت‌ دارد» تهی می‌شود؟

[ آسودگۍازما،دوجھان‌فاصلہ‌دارد ]