زیرا مرگ، پایانِ زندگی نیست؛ پایانِ فرصتِ تغییر است.

و تلخ‌ترین سرنوشت، این نیست که انسان بمیرد... ...این است که تمام عمر، با نسخه‌ای ناتمام و ناآگاه از خویش زندگی کند،بی‌آنکه حتی یک‌بار،جرئتِ «تمام شدن» را پیدا کند!

به راستی! چه می‌شود که انسان، «منِ واقعی» خود را پیدا می‌کند و از هر آنچه «منیّت‌ دارد» تهی می‌شود؟

[ آسودگۍازما،دوجھان‌فاصلہ‌دارد ]