تا رها کردمش آرام گرفتار شدیم ، او به دستان کسی ، من به فراموشی حاد .

شاعر نبودم، شعر میگفتم بخوانی تو شاعر شدم اما نخواندی تو، بی هنر بودم در کوچه هرجا شعری می‌دیدی به دیواری اسمت کنارش بود من صاحب اثر بودم با ذوق شعرم را برایت میفرستادم... با شعر من دل بردی از او، وای خر بودم...

همیشه کنجِ خیالی؛ نه بودنی، نه وصالی چگونه از تو بگویم که آرزوی ِ محالی :)

آرزو...🫠

پا به پا کردم ُ جان کندم ُ گفتم آخر دوستت دارم ُ گفتی نظر لطف شماست

من حتی اگر در زندگی کسی دائمی نباشم باز‌ هم از بابت خودم خیالم راحت است؛ چرا که میدانم بهترین فرد موقتی‌ای بوده‌ام که میتوانست داشته باشد. وحید عیسوی

تقصیر تو نه، توقعم بیجا بود قلبم که شکست، چون به زیرِ پا بود ورنه تو برو قدم بزن راحت باش تقصیر تو نیست، بغضِ من بد جا بود :))

باوجود عقل و دین سامان نگیرد‌ کار‌ عشق..

و قلب! این کتیبه‌ی مخدوش که در خطوط اصلی آن دست برده‌اند، به اعتبار سنگی خود دیگر احساس اعتماد نخواهد کرد.

من تمام شاعران را تن به تن خط میکنم لشکری از شعر باید، در نبرد با چشم تو

با چشمانی که به دریا می مانست مرا نگریست و پرسید: آیا بلدی شنا کنی؟ گفتم: نه اما بلدم غرق بشوم!