"تو به اندازه سیگار بعد از مستی زیبایی. تو به اندازه چایی کنار باقلوا زیبایی. تو به اندازه بوی خاک بعد از بارون زیبایی. تو به اندازه "هنر، قرآن، ورزش" زیبایی. تو به اندازه خواب زیر کولر با پتو زیبایی. تو به اندازه پاستا و نوشابه زیبایی. تو به اندازه آش رشته داغ توی زمستون زیبایی. تو به اندازه تموم رز های آبی زیبایی. تو به اندازه پیچوندن کلاسای فیزیک زیبایی. تو به اندازه فندق لابه‌لای پلاستیک تخمه ها زیبایی. تو به اندازه دریا موقع غروب زیبایی. تو به اندازه بوی کتابای نو زیبایی. تو به اندازه ته دیگ ماکارونی زیبایی. تو به اندازه گوش دادن به صدای طبیعت زیبایی. اگه بخوام ادامه بدم تا فردا شب طول می کشه؛ خلاصه بگم،تو به اندازه ی تموم زیبایی های جهان زیبایی."

☆

تا سفید شدن موهامون،قول؟:)))

گفتم فلان چیزو ندیدی؟ گفت نه،گفتم از دستت رفت گفت عیب نداره همینکه تو از دستم نری برام کافیه:))))

شاید روزی...🥲🥧

در لامسه هم می شود از مزه سخن گفت ! شیرینی آغوش تو را قند ندارد ...

بعد از مرگم؛ اگر نسیمی گونه هایت رو بوسید بدان من بوده ام🌬🌚

‌ ‌او روحِ دوم من است اما جدا از جسمِ من .

وقتی همه چیز خوب است، میترسیم! ما به لنگیدن یک جای کار عادت کرده‌ایم 🥲

انگار همه‌ی خوشی‌های جهان را از من گرفته‌اند و در یک اتاق بی پنجره و تاریک، حبس‌م کرده‌اند. انگار قلب‌م را پارچه پارچه کرده‌اند و با یک نخ و سوزن دوخته‌اند. غمگینم، امّا نه از این غم‌های معمولی که بخوابی و فراموش کنی. شاید هم خوش‌بختی را برای‌م ننوشته‌اند، انگار برای این دنیا آمده‌ام که بمیرم...

بدترین شب عمرم رو گذروندم🥲💔

آه که شعر و نوشته های بلندبالا تنها بهانه ای بیش نیست و من فقط می خواهم بلند بلند به تو فکر کنم حتی اگر مشکلات خودم برسرم غُرش کنان داد و هوار کنند آنها را کنار می گذارم ؛ اما از آنجایی که بلند فکر کردن درباره ی تو بر من مقدور نیست ، قلم و کاغذ تنها پناه گاهِ من برای آرام گرفتن گوشه کنار ذهنم است. اما می دانم که روز ها به پایان می رسند و اما همچنان فصل ها خواهند آمد و رفت و تنها چیزی که باقی می ماند رد پاهایی ست که به سمت خانه روانه می شوند و ما سردرگم تر از همیشه در میان‌ِ انسان های خاکستری قدم بر می داریم تو را نمی دانم اما‌ هر از گاهی احساس غربت‌ میکنم حتی در آشنا ترین کَسان و مکان ها ، که چقدر از آنها دور هستم،، من به آرامی راه می روم اما دیدگانِ نمناکم سراسیمه‌ در پیِ آشنایان می گردد و سرانجام می یابم اما نه آنجا که می خواستم در کنارم باشند ، می یابم در جهانی غریب ، جهانی که از آنِ ما دگر نیست، آنها را می یابم اما گاهی اوقات ، خیلی دیر است. اکنون تو تنها آشنایی دور هستی در میانِ این اجتماعِ غریبِگان. دگر بار به تو از آن دور دست ها باچشمانم تو را می خوانم و بی مجال می نگرم ، افسوس که راه دراز است و من شکسته. از تو روی برمی گردانم ، این واقعیت انکار نشدنی ، سرنوشت ستمگر است ، من نتوانستم مانع هایِ میانمان را در هم بشکنم تو نیز نتواتستی ، من نتوانستم آنچنان که باید می بودم بمانم و تو نیز نماندی. تو تنها در یک گوشه از جهان و من ، من تنها در گوشه ای دیگر ، پیمانی ابدی با خاطرات بسته ام ، خاطراتی که لحظه به لحظه عبث و مبهم تر می شوند. چه دروغ بزرگی بود این عشق! اما ، اما من باورش دارم و خواهم داشت عشق تنها عقیده یی ست که حتی اگر دروغ هم باشد من می خواهم بپذیرم که واقعیت‌دارد. اشک های سرد؛ من غمیگین نیستم اما شاد هم نیستم. اشک های سرد من عاری از هر احساسی بر روی گونه هایم می چکند. اشک های سرد آنقدر برایم غریبه اند و حس می کنم از دیدگان منتظر شخص دیگری می بارند. دیدگان "منتظر"جالب است! آخرش هم انتظار ، جامه عشقم را میدرد....