وقتی تنها هستم همهچیز واقعیتر به نظر میرسد، نفس کشیدن، نگاه کردن، حتی قدم زدن در اتاق، در تنهایی میتوانم ساعتها به آسمان خیره شوم، با خودم حرف بزنم، یادداشتهای پراکنده روی کاغذ بگذارم، موسیقی گوش بدم و بیآنکه کسی قضاوت کند، اشک یا خندهام را رها کنم، تنهایی برای من نه خلأ، بلکه آغوشی آرام و بیصداست، آغوشی که مرا به خودم بازمیگرداند.