یادت می‌آید آن شبِ پاییزی را؟ همان شبی که با بودنت، شبم را زیبا کردی؟ من هنوز در رفت‌وآمدِ کوچه‌های ساکتم، کوچه‌هایی که دیگر صدای تو را نمی‌شناسند. هنوز کنار ساحل می‌نشینم و به آن شب فکر می‌کنم؛ شبی که صدای موج‌های دریا، تنها صدایی بود که می‌شنیدم، نگاهت، تنها چیزی بود که می‌دیدم، و من و تو، تنها آدم‌های آن دنیای کوچک بودیم. به آن شبِ رؤیایی فکر می‌کنم؛ شبی که در انتظارش بودیم... آن شب که کنار آتش نشستیم، نغمه‌ی باد میان درختان می‌پیچید و من، در کنار تو، فکر می‌کردم شاید بعضی لحظه‌ها برای همیشه ماندگارند. اما حالا می‌دانم لحظه‌ها شبیه موج‌اند؛ می‌آیند، ردّی از خود بر شن‌های دل می‌گذارند و بی‌صدا بازمی‌گردند— و من مانده‌ام با ساحلی خالی، آتشِ خاموشی که هنوز گرمایت را به یاد دارد، و شبی که هرچه دورتر می‌شود، دلتنگی‌اش نزدیک‌تر.

بوث شببخیز

چرا پیامام پاکشذه-

میو

کسی هست مثل من نخوابیذه باشه ؟

اره من

عه هوزا تنهل نبستم

محتواب تیک تاک تو مغرم داره میچرخه

ایجان

گردنم درد میکنه😀 د خو یکی نیست بگه چرا عین ادم دراز نمیکشی انگار نمیتونم اصلا

🤣🤣🤣🤣