هیچ دروغی نمیگویم. نه درمورد بابانوئل نه درمورد اینکه دنیا پر است از آدم های نجیب و قابل احترامی که همگی عاشق کمک کردن به هم اند و باهم خوباند. به او میگویم بله، خوبی و معرفت در جهان هست، اما اندازهی الماس و یاقوت!
و یاد جمله ای عجیب از ارنست همینگوی افتادم:
"ما همه شکست هایی داریم،
و از طریق آنهاست
که نور به ما وارد میشود..."
باید کسی را پیدا کنم که برایش نامه بنویسم، یکی که ربطی به من نداشته باشد، نشناسمش، مرا نشناسد یا اگر میشناسد بتواند تا ابد وانمود کند که نمیشناسد. نیاز دارم برای یک مخاطب ناشناس بنویسم، جواب هم نداد اشکالی ندارد، فقط گاهی بنویسد "غصه نخور، درست خواهد شد"