با خودمان می گوییم، عادت می کنیم و با صراحت زیادی، این جمله را تکرار می کنیم. آن چیزی که هیچ کس نمیپرسد، این است که: "به چه قیمتی عادت می کنیم؟"
نه اشتباه نکن! نه زیبایی تو، نه محبوبیت تو مرا مجذوب خود نکرد. تو روح زخمی مرا بوسیدی و من عاشقت شدم.
- آینهات... شکسته.
- میدونم، همینجوری دوستش دارم، من رو همونطوری که هستم نشون میده.
من ترجیح میدم بدون گفتن چیزی، با سکوتِ کامل ترکت کنم؛ تا اینکه همش بهت یاداوری کنم که هی! منم اینجام. اصلا منو میبینی؟ رفتن بهتر از موندنیه که برای طرفت فرقی نمیکنه.
نمیدونم کی لازم داره این رو بشنوه:
تنها چیزی که نباید واسهش جنگید، خواسته شدنه. اگه این یکی از جنگهای روزانه توئه، حاصلش فقط فرسودگیه.
اما بالاخره انسان ها به هر جای دنیا که بروند در آخر به همان جایی برمیگردند که به آن تعلق دارند؛ به همان شهر، به همان خانه، به همان قلب و به همان آغوش.