مرو که موج نیازم به راه می افتد... پس از تو یوسفِ اشکم به چاه می افتد...

مرو که چینیِ این دل شکسته تر نشود... غریبِ خسته از این شهر،خسته تر نشود...

_زهرای من تو بری جواب سلام علی رو هم نمیدن…تو بری،علی از همیشه تنهاتر میشه…

هنوز نالۀ جان کاه تو به پشت در است... دلم از آتشِ آن روزِ خصم،شعله ور است...

منم ز رویِ تو شرمنده چون در آتش و دود... تو سوختی و علی دید و باز صبر نمود...

تو سوختی و علی سوخت با تمام وجود... که کاش راهِ گریزی میان آتش بود...

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند... زنی میانه ی آتش، نفس نفس نزند…

_اتفاق اونقدر مهیب بود که زهرا صدا زد: “یا اَبَتاه! هکَذا یُفعَلُ لِابنَتِک..‌”بابا بیا ببین با دخترت چه می کنند…یک نفر دیگه رو هم صدا زد ولی علی رو صدا نزد…صدا زد:”یا فضة فَاِلَیکِ فَخُذینی …”فضه بیا به دادم برس…”واللهِ قَد قُتِلَ ما فی اَحشائی…”محسنمُ کشتن…

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند... زنی میانه آتش نفس نفس نزند...

که کاش شعله نیفتد به باغِ پیرُهنش... بعید نیست که تاول زند تمام تنش...

سخن اگر چه نگفتم ولی دلم پر بود... نگاه من که همیشه به خاکِ چادر بود...

گره به مشت تو را می زدند و من دیدم... به قصد کشت تو را می زدند و من دیدم...