منم ز رویِ تو شرمنده چون در آتش و دود... تو سوختی و علی دید و باز صبر نمود...

تو سوختی و علی سوخت با تمام وجود... که کاش راهِ گریزی میان آتش بود...

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند... زنی میانه ی آتش، نفس نفس نزند…

_اتفاق اونقدر مهیب بود که زهرا صدا زد: “یا اَبَتاه! هکَذا یُفعَلُ لِابنَتِک..‌”بابا بیا ببین با دخترت چه می کنند…یک نفر دیگه رو هم صدا زد ولی علی رو صدا نزد…صدا زد:”یا فضة فَاِلَیکِ فَخُذینی …”فضه بیا به دادم برس…”واللهِ قَد قُتِلَ ما فی اَحشائی…”محسنمُ کشتن…

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند... زنی میانه آتش نفس نفس نزند...

که کاش شعله نیفتد به باغِ پیرُهنش... بعید نیست که تاول زند تمام تنش...

سخن اگر چه نگفتم ولی دلم پر بود... نگاه من که همیشه به خاکِ چادر بود...

گره به مشت تو را می زدند و من دیدم... به قصد کشت تو را می زدند و من دیدم...

چنان زدند که در آسمان طنین افتاد... که گوشوار افتاد و روی زمین افتاد...

علی دلیرِ هزاران مصافِ شمشیر است... چگونه قاتلِ زهرا غلافِ شمشیر است؟!...

بیا که مرگ من از هجرت تو زودتر است... که روزهای من از بازویت کبودتر است... پس از فراق پیمبر چنین غمی زود است.... بیا یتیمیِ این کودکان کمی زود است... بیا صفا بده ای دوست آشیانِ مرا... بگیر زیرِ پر و بال،مرغکانِ مرا...

چگونه آنکه دل از آشیانه برگیرد.... کبوتران مرا زیر بال و پر گیرد.... حسن قرار ندارد، بیا قرارش باش حسین می رود از دست در کنارش باش.... چگونه غم ننشیند به چهره ی حسنت... که خون تازه گُل انداخت رویِ پیرهنت...