داغ پی در پی و اندوه فراوان دارم... خواب دیدم که سری را روی دامان دارم...

دیدم آن سر ، سر باباست ، خدا رحم کند... غرق خون غنچه‌ی لبهاست ، خدا رحم کند...

شام هرچند پر از سایه‌ی اهریمن بود... تا که از خواب پریدم ، همه جا روشن بود... سر نورانی بابا به روی دامن بود...

حسین .. غریب کربلا حسین ..

تا که از خواب پریدم ، همه جا روشن بود... سر نورانی بابا ، به روی دامن بود... چشمهای پدرم ، خیره به چشم من بود...

_توی هر فرهنگی بگردید ، توی هر طایفه ای نگاه کنید ، بین هر قوم و عشیره‌ای برید پرس‌وجو کنید ، وقتی یه دختربچه یتیم بهانه‌ی بابا بگیره ، معمولی ترین کاری که میکنند آغوش میگیرند ، نوازش میکنند ، سعی میکنند به یه چیزی حواس بچه رو پرت کنن .. تنها جماعتی که سر بریده‌ی بابارو گذاشتن جلو بچه‌ی یتیم ..

حسین....

تا که چشمم به سر افتاد زبانم وا شد... لیله‌ی قدر من امشب چقدر زیبا شد...

_أبتا … من ذاالذی أیتَمَنی عَلیٰ صغر سنی....

_تربیت شده‌ی دامان زینبه .. خانوم خانومای عالمه .. سه ساله‌س ولی آیینه تمام نمای مادرش زهراست … همونجوری که مادرش از علی توی خونه رو گرفت ، این خانوم متوجه امامش هست ، همه‌ی حواسش به حجت خداست ..

بابا … راضی‌أم این که نگیری به بغل دختر را... شاهدم خصم جدا کرده سر و پیکر را... برده حتی ز تو پیراهن و انگشتر را...

بی خبر نیستم بابا .. من وظیفه شناسم .. وظیفه دخترت امشب اینه : می‌تکانم ز سرِ سوخته خاکستر را...