ولاگ #آشپزی زندگی روستایی 😍👌🏡 @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

. #شوهرشناسی_حرفه‌ای😎(قسمت دوم) خواهرای گلم خیلی پیش میاد که از شوهرتون می‌پرسین: «دوسم داری؟» و اونم یه «خب معلومه دیگه!» یا «مگه شک داری؟» میگه و شما تهِ دلتون خالی میشه که چرا هیچ‌وقت یه جمله عاشقانه نمی‌گه؟ بیاین یه رازی رو درباره آقایون بهتون بگم: اینکه مردا احساس داشته باشن و اونو بفهمن و به زبون بیارنش، سه تا مقوله جداست. خیلی از آقایون قلبشون پر از مهره، ولی زبانِ عاطفی‌شون ضعیفه. انگار کلماتِ عاشقانه توی گنجینه لغاتشون نیست.🙄 اصلاً عادت دارن محبت رو «عمل» کنن، نه «حرف». شاید «دلم برات تنگ شده» نگه، ولی تا یه کاری داشته باشی برات انجام میده .. شاید بلد نباشه قربون‌صدقه بره، ولی حواسش هست نون و پنیرِ سفره صبحونه‌تون تکمیل باشه.🧀🥖 شاید نتونه بگه «از دیدنِ غمت ناراحتم»، ولی وقتی مریضی، تا صبح بالای سرت بیدار می‌مونه. 🔻اما مشکل از اونجایی شروع میشه که زنِ قصه، «محبتِ عملی» رو نبینه و فقط دنبالِ «محبتِ کلامی» باشه، و مرد هم فکر کنه همین که مسئولیت‌پذیره و محبت عملی داره کافیه. خب چرا اینطوری هست ⁉️ چون خیلی‌هاشون توی خونه‌هایی بزرگ شدن که ابرازِ احساسات توش نبوده. پدرشون محبت رو با کار نشون داده، مادرشون هم گلایه کردن رو یاد نگرفته. این پسر هم یاد گرفته که وقتی می‌ترسه یا دلش می‌شکنه، بگه: «چیزی نیست، ولش کن، بی‌خیال.» پشت همین «بی‌خیال» گفتن‌ها، دنیایی حرف و احساسِ نگفته خوابیده. یه نکته مهم: خانومِ گل، اینکه بشینی بگی «اگه دوستم داشت خودش باید می‌فهمید»، اشتباهه!! زندگی مشترک، یعنی یاد گرفتنِ زبانِ همدیکه ! اگه همسرت زبونِ کلامی رو بلد نیست، به این معنی نیست که بی‌عاطفه است. اما باید کم‌کم بهش یاد بدی که تو به شنیدنِ کلمات هم نیاز داری.👂 حالا از کجا بفهمیم مشکل، فقط زبونه، نه بی‌عاطفگی؟!! به تعداد «دوستت دارم»ها نگاه نکن! نگاه کن ببین: * وقتی بهش نیاز داری، کنارت هست؟ * وقتی ناراحتی، براش مهمه؟ * برای آرامشِ خونه تلاش می‌کنه؟ * اگه یه جایی اشتباه کرده، سعی می‌کنه اصلاحش کنه؟! اگه جواب بله‌ست، یعنی فقط باید روی «زبانِ مشترک» کار کنین. به جای اینکه بهش بگی: «تو اصلاً احساس نداری!» (که گارد می‌گیره)، بهش بگو: «عزیزم، من می‌دونم چقدر برام زحمت می‌کشی و اینو با تمام وجود حس می‌کنم، ولی دلم می‌خواد گاهی این محبت رو از زبونت هم بشنوم، بهم آرامش میده.» بهش یادآوری کن که لازم نیست شاعر باشه! یه «ممنونم که هستی»، «امروز دلم برات تنگ شده» یا «این کارت خیلی خوشحالم کرد»... همین‌ها برای یه زن، یه دنیاست. #شوهرشناسی_حرفه‌ای #مردشناسی #بیان_احساسات #محبت_همسر #گفتگو_با_همسر #دلبرکده @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

سلام امام زمانم💐💐 @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

🛑🎥 #نوستالژی؛ ذوق و شوق های رفتن به مدرسه @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

سلام به شما دوست عزیز ممنونم که این‌قدر دقیق و دلسوزانه کلیپ رو مشاهده کردید .. اتفاقاً نکته‌ی خیلی مهمی رو مطرح کردین... ببینید منظورِ کلیپ، «روش آموزشی» هست نه صرفا «تربیت اعتقادی» ! مسلما «تسلیم و رضا» در برابر خدای متعال، قله‌ی کمال یک انسان هست و اتفاقاً با پرسشگری هم اصلا تضاد نداره! خودِ قرآن پر است از «افلا یتفکرون» (آیا نمی‌اندیشید؟) و دعوت به سوال کردن کرده. نقد ما در اون کلیپ بیشتر به این هست که ما در سیستم آموزشی، گاهی «تعقل و فهمیدن عمیق» رو فدای «حفظ کردن و پذیرشِ محض» می‌کنیم!! یعنی اجازه نمیدیم بچه چِرا و چطور رو بفهمه و فقط یاد می‌گیره «قبول کنه». در حالیکه اگر بچه‌ی ما یاد بگیره با «پرسشگری»، حکمتِ مسائل رو بفهمه، ایمانش نه تنها ضعیف نمیشه، بلکه عمیق‌تر و مستحکم‌تر هم میشه. یعنی همون تسلیم و رضا، اما با آگاهی و فهمِ عمیق، نه از روی عادت یا ناچاری!

برای اینکه منظورمون روشن‌تر بشه، میخواییم یه مثال بزنیم... توی مباحث دینی، ما وقتی می‌خوایم مفهوم «وضو» رو به بچه یاد بدیم، دو مدل برخورد داریم: 1⃣ مدلِ صرفاً تسلیمی: فقط بهش می‌گیم «ببین، خدا گفته وضو بگیر، تو هم بدون چون و چرا فقط انجامش بده.» (اینجا بچه فقط یاد می‌گیره اطاعت کنه، ولی شاید هیچ‌وقت نفهمه چرا، و اگر یه روزی شبهه‌ای براش پیش بیاد، چون ریشه نداره، ممکنه سست بشه). 2⃣ مدلِ پرسشگری: می‌تونیم با بچه درباره فلسفه‌ی پاکی، آمادگی برای ایستادن در برابر خالق، و حتی نکات بهداشتی و آرامش‌بخشِ وضو حرف بزنیم.👌 وقتی بچه بپرسه «چرا باید وضو بگیریم؟!» ما استقبال کنیم و بگیم «خیلی سوال قشنگیه، بیا با هم بگردیم ببینیم چرا». و وقتی بچه به حکمتِ این دستور میرسه، اون «تسلیم و رضایی» که در نهایت بهش میرسه، خیلی ارزشمندتر و پایدارتره تا وقتی که فقط از روی ترس یا عادت انجامش بده. #احکام_شرعی @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•