سلام امام زمانم💐💐 @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

🛑🎥 #نوستالژی؛ ذوق و شوق های رفتن به مدرسه @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•

سلام به شما دوست عزیز ممنونم که این‌قدر دقیق و دلسوزانه کلیپ رو مشاهده کردید .. اتفاقاً نکته‌ی خیلی مهمی رو مطرح کردین... ببینید منظورِ کلیپ، «روش آموزشی» هست نه صرفا «تربیت اعتقادی» ! مسلما «تسلیم و رضا» در برابر خدای متعال، قله‌ی کمال یک انسان هست و اتفاقاً با پرسشگری هم اصلا تضاد نداره! خودِ قرآن پر است از «افلا یتفکرون» (آیا نمی‌اندیشید؟) و دعوت به سوال کردن کرده. نقد ما در اون کلیپ بیشتر به این هست که ما در سیستم آموزشی، گاهی «تعقل و فهمیدن عمیق» رو فدای «حفظ کردن و پذیرشِ محض» می‌کنیم!! یعنی اجازه نمیدیم بچه چِرا و چطور رو بفهمه و فقط یاد می‌گیره «قبول کنه». در حالیکه اگر بچه‌ی ما یاد بگیره با «پرسشگری»، حکمتِ مسائل رو بفهمه، ایمانش نه تنها ضعیف نمیشه، بلکه عمیق‌تر و مستحکم‌تر هم میشه. یعنی همون تسلیم و رضا، اما با آگاهی و فهمِ عمیق، نه از روی عادت یا ناچاری!

برای اینکه منظورمون روشن‌تر بشه، میخواییم یه مثال بزنیم... توی مباحث دینی، ما وقتی می‌خوایم مفهوم «وضو» رو به بچه یاد بدیم، دو مدل برخورد داریم: 1⃣ مدلِ صرفاً تسلیمی: فقط بهش می‌گیم «ببین، خدا گفته وضو بگیر، تو هم بدون چون و چرا فقط انجامش بده.» (اینجا بچه فقط یاد می‌گیره اطاعت کنه، ولی شاید هیچ‌وقت نفهمه چرا، و اگر یه روزی شبهه‌ای براش پیش بیاد، چون ریشه نداره، ممکنه سست بشه). 2⃣ مدلِ پرسشگری: می‌تونیم با بچه درباره فلسفه‌ی پاکی، آمادگی برای ایستادن در برابر خالق، و حتی نکات بهداشتی و آرامش‌بخشِ وضو حرف بزنیم.👌 وقتی بچه بپرسه «چرا باید وضو بگیریم؟!» ما استقبال کنیم و بگیم «خیلی سوال قشنگیه، بیا با هم بگردیم ببینیم چرا». و وقتی بچه به حکمتِ این دستور میرسه، اون «تسلیم و رضایی» که در نهایت بهش میرسه، خیلی ارزشمندتر و پایدارتره تا وقتی که فقط از روی ترس یا عادت انجامش بده. #احکام_شرعی @delbarkade •┈••✾•🦋•✾••┈•