از هر آدمی 
به اندازه شعورش 
انتظار داشته باشید!

دستانت
ذات شعرند در فرم و معنا...

بی دستانت
نه شعر بود
نه نثر

حرف‌هایم را ؛
     از چشمانم بخوان

این عصرها
شعر می بارد !
من آه می کشم
تو نم نم دل بباز

جمعه شد، 
ندبه های دلتنگی...

چگونه می‌شود 
به شاخه‌ی شکسته فهماند

از دار دنیا خیالت را داشتم 
و فنجانی خورده ذوق
که عصر به عصر با خاطرت غزل دم می کردم