برای او که زمین را بهشت کرد و رفت تو نبودی که زندگی را معنا دادی: در شیوهٔ چیدن سفره، در آیین صرف چای عصرگاهی، در آن صبرِ ابدی که هنگام حرف زدنِ بچه‌ها داشتی، گویی دنیا هیچ عجله‌ای ندارد. حالا که نیستی، همه چیز در جای خودش است، اما انگار دنیا بی‌وزن شده؛ مثل بالشی که پرِ آن را بیرون کشیده باشند. ما هنوز دور هم جمع می‌شویم، اما صندلی تو خالی‌ست خالی‌ای که پر از حضور توست. تو یادگرفتنی نبودی؛ تو نفس کشیدنی بودی. و ما تا آخر عمر، هوایی را که با تو تقسیم می‌کردیم، در ریه‌هایمان نگه می‌داریم. امشب ماه کامل است، و من می‌دانم تو جایی در پشت آن نشسته‌ای و با همان چشم‌های مهربان، بر قصهٔ زندگی ما نظاره می‌کنی. ما در زیر نور تو زندگی می‌کنیم، زیر نور خاطراتی که مثل ماه همیشه کامل می‌مانند، حتی وقتی ابری است . تو نه مرده‌ای، تو فقط به شکل خاطره درآمده‌ای و خاطره، هواست؛ همه‌جا هست، نفسِ هر چیزی‌ست که هنوز زنده است. همیشه داستان ما خواهی ماند. همیشه توی قصه‌های ما زندگی خواهی کرد. پروازت بلند و راهت روشن. با عشقی که تو به ما آموختی همیشه و همیشه. #پدربزرگ

بابا ۷۰ روز صدات کردیم و منتظر موندیم برگردی و برنگشتی بابا بابا هیچکی این روزا رو نمیفهمه بابا روزا خیلی سختن بابا نمیشه نفس کشید بابا بدون تو دیگه چطوری دورهم جمع بشیم بابا صداتو دیگه چجوری بشنویم بابا دیروز منتظر موندم تا لحظه ای که میخواستن خاکت کنن بلند شی بابا زار زدیم بابا بلند نشدی خواب نبود.. بابا... بماند به یادگار از تلخ ترین روز ۱۴۰۴/۹/۲۷ #پدربزرگ

انگار تمام آنچه را دوست داشته ام از من دزدیده اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند کافی نخواهد بود:)

واکنشم وقتی بهم میگن باید فراموشش کنی🖤

‌قلب او سرشار از حس‌هایی بی‌نام بود. حس‌هایی که فقط خود او درکشان می‌کرد.

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود این همه رنگ قشنگ از کف دنیا برود هرکه معشوقه برانگیخت گوارایش باد دل تنها به چه شوقی پی یلدا برود ؟

چشم‌هایش همهٔ آن چیزی را که صدایش نمی‌توانست، به من گفت. ما هزاران کلمه با هم حرف زدیم؛ بی‌آن‌ که واژه‌ای گفته باشیم.

راستش من خیلی کار دارم هنوز. خیلی چیزا هم برای از دست دادن دارم. ولی اگه بهم بگن همین الان میتونی چشماتو ببندی و دیگه بیدار نشی، با آرامش تمام چشمامو میبندم.

آذرم بی تو به یلدا رسید

_

غمگین نشده‌ام عزیز مدت هاست غمگین مانده‌ام

بعضی آدما مارو صادق تر نمیکنن؛ بی پناه تر میکنن.