اومدی شدی واسه من مث خانواده 🫂 خوبه که خوبه حالمون با همین چیزای ساده ! که من دوستت دارم🫀

یه حسِ غریب و سنگین که توی جمع، حس می‌کنی وصله‌ی ناجوری و توی تنهایی، بغض نفست رو بند میاره. نگاه به دور و برت می‌کنی و با خودت می‌گی: اگه بمونم، قراره هی لبخند فیک بزنم و وانمود کنم همه چی ردیفه که مبادا حالِ بقیه هم خراب شه، یا اگه برم، قراره توی لاک تنهاییِ خودم زیر آوارِ فکروخیال له بشم؟ توی این بلاتکلیفی، گاهی رفتن رو ترجیح می‌دی؛ نه از سرِ قهر یا دلخوری، بلکه فقط واسه اینکه می‌ترسی سیاهیِ حالِ بدت دامن کسایی که دوستشون داری رو هم بگیره. دلت می‌خواد غیب بشی، یه مدت نباشی تا بلکه سر و صدای مغزت آروم بگیره…

- نه تنها او را دوست داشتم بلکه همه‌ی ذرات تنم او را می‌خواست.

تو همون غم ته‌نشین شده‌ی توی وجودمی🚶‍♀

‌درس میخونم دیگه، درس نخونم چکار کنم؟به تو فکر کنم که چجوری دوستم نداشتی؟نخیر کور خوندی.

برای حذف کردن اون آدمی که توی دعوا به نقطه ضعفات و مشکلات خانوادگیت و غیره اشاره میکنه یه لحظه هم تردید نکن.

آمدی وقتی كه دیگر، بی‌نهایت دیر شد، آن جوانی كه رهایش کرده بودی پیر شد...

کل جونیمون بافکروخیال گذشت🕊🖤

چرا فلسفه ببافم ساده بگویم از نبودنت حالم خوب نیست🫴🏻🖤

عاشق ترک کردن اون دسته از آدماییم که فکر میکنن من همیشه هستم و این باعث میشه هرطور دلشون می‌خواد باهام رفتار کنن.

‌تو همون هیچی هستی که وقتی بهم می‌گن به چی فکر‌ می‌کنی می‌گم هیچی.

00:00