خداوندا.. قایقم کم جان است، تنهاست، تعادلش به مویی بند است وبااین همه شکنندگی و روی آب ایستادن های همیشگی، فرمان دلش را گرفته و تخته گاز، اقیانوس پیمایی می کند. خداوندا.. قایقم، عوارضی موج های وحشی را پیچانده وبرخی کوسه ها لاپُرتش را به طوفان داده اند و اگر تو هوایش را نداشته باشی، موج های وحشی، یک لقمه ی چپش می کنند. خداوندا.. قایقم بااین همه خطر، درون بلندی دارد، توبگو یک تُن بار، نگاه نمی کند که کاغذیست، مرامی یک تُن بار شماراهم می برد. حتی کوسه های زیرآب زن را هم نجات می دهدو تایک مسیری می رساند.. خداوندا.. قایقم کم جان است، تنهاست. می دانم که گاهی بادبانش را شل که هیچ،کج می کنی، کف قایقم را از خیسی اقیانوس، میسایی و دکمه ی آب و تاب های متلاطم اقیانوس هم دم دستت است، می خواهم بگویم، قایقم غرقِ یافتنِ توست، غرقش نکنی؟ میدانم که غرقش نمی کنی.. #الهام_نظری

قایقه، ستاره ی دنباله دار دیده کیف کرده🌱

چلچراغ آسمون ببینیم🌱

بدون تلاطم ببینیم🌱

ستاره های آویزون ببینیم🌱

وقتی خدا، ماه رو مامور می کنه تا هواتو داشته باشه ومیگه: ببین ماه، دیگه سفارش نکنم.. و ماه، در تلاطمایی که ترمز بریدی، از اون بالا داد می زنه، حاجی، هِی، هِی بچه، ننه، باتوأم،اَخَوی، سیستر، اُختی، آی آدمه، باید تا الان عقلت رسیده باشه، نخو پرت کن دیگه ، دِیالا، ببینیم چیکار می تونیم برات انجام بدیم☺️

این چلچراغ کشی خداست. اینو خدا بعضی وقتا تو اقیانوس می کشه ، یعنی همیشه اینجا از اونجاهانیست که نخ پرت کنید! اینجا اگه در خطر باشیدو سمت ستاره ها نخ پرت کنید، برق میگیرتتون.

چون تعارف نداریم که، خدا این چلچراغو در درجه ی اول برای چند نفری که تو جزیره ی شرقی چادر زدن و خوابشون نمیبره، وبرای کوسه ی زیرآب زنی که وسط اقیانوس سرشو از اب اورده بیرون، روی سطح آب گریه می کنه و دلش گرفته و میخواد آسمونو ببینه، طراحی کرده. حالا تو این مسیر، کِیفِ هنرچلچراغ کِشیِ خدا، به خیلی از موجودات دیگه هم می رسه..

اره بابا برق میگیرَتِتون، الکی که نیست! ولتاژ ماه و ستاره باهم فرق داره.

آره ننه.. این چیزایی که ما تو آسمون می بینیم خورده بُراده های پاک کن خداست، که از داخلِ جامدادیِ سماوات شناسی خدا میشه دید. و ما اینجا در رنجیم،چون باید با آی کیوی نارس زمینی خودمون رو تیکه تیکه کنیم تا بتونیم یه اپسیلون اشاره ای هرچند نیاز به تلاش بیشتر، ازش تفسیر یا توصیف بریم..

"بسیجی رنج می کشه، نه گُل، آخرین باری هم که گل کشیده تو دفتر نقاشی بچه های روستا تو اردو جهادیا بوده." کاش براندازا روزی صد بار پس از تمسخرهاشون اینو تکرارکنن تا بلکه ته مونده شعوری هم برای انسانیتشون بمونه.