اونقدر راه رفتم که...

دیدم رسیدم بالا سر مزار شهید عباس دانشگر..

اونجا هم هیچی نگفتم... هیچ واژه ای به ذهنم نمی رسید.. شبنمای نصفه نیمه ای روی سنگ سرد و سیاه مزار شهید مهمون شده بودن...

مقاومت میکردم در برابر گریه کردن... و موفق شدم گریه نکردم "...

نگاه کردم به مزار شهید دانشگر...

و گفتم

شما خجالت نمی کشین، حال آبجی کوچیکتون انقد بده؟ واقعا شما ماهارو میبینین؟

و رفتم

رفتم، چون خونه ی ما تا مزار شهید فقط یه میدون فاصلست..

چون دیگه داشت شب میشد.

چون باید استامینوفن میخوردم.

چون کلی ادم منتظر جواب و رسیدگی از طرف من بودن.