یه استوری تبیینی گذاشته بودم یکی از براندازا ی فیک با پروفایل سیاه نقشه ی ایران، در دایرکت نوشت؛ "ننه ی حرمله" ظرفیتشو نداشتم حقیقتا. یه چهار پنج روز، همش بیاد علی اصغر و رقیه جانِ امام حسین جان، گریه کردم.. گفتم دیدین این چی گفت.. این دنیا دیگه بدرد نمیخوره بچه ها.. دیوونه خونست..

شدیدا نیاز دارم که برم "بام تهران " و از اونحا به شهر نگاه کنم. کتاب" وارثان عاشورا " رو تا اخر بخونم، و فکرکنم و فکر کنم وفکر کنم...

شدیدا نیاز دارم دیگه مسیرم به مترو نیفته💔چون حریف رشته ی افکارم نمیشم..

شدیدا نیاز دارم از، سطح کار فرهنگی برخی همسنگران و پوسترای گریگوریشون، غصه نخورم...

شدیدا نیاز دارم که به سلولای مغزم بابت فکرکردن به مسائل اجتماعی تنفس بدم.. شدیدا هوا میخوام... شدیدا نیاز دارم چشمامو ببندم و رایحه ی لالیک ملایم روی بافت روسری حریری که گم کردمو، نفس بکشم..

فرزندان عزیز من؛ عزیزخواهرهایم: به گمانم بلوغ یعنی، دلت، هم دل با تکلیفت باشد. دلتان را با تکلیفتان تنظیم کنید... من امروز پس از کلی فکر کردن و بررسی زخم ها،افتادن هاو گریه کردن ها، اینهارا عمیقا دریافتم... همین.. خواستم نگفته، نمرده باشم. آدمیست دیگر! :)

مادر بزرگم یک جمله ای داشت،

"این وَچِه یِ جَوْیْن (javin) نارِحِتِه"

یعنی جوین این بچه، ناراحت است

یعنی درونَنْ این بچه ناراحت است

خب

خدا کند جوین هیچ کسی ناراحت نباشد