ای دل به پاس صحبت دیرین خدای را بااوبگو حکایت شب زنده داری ام...

بااو بگو چه می کشم از درد اشتیاق شاید وفا کند بشتابد، به یاری ام

اي دل ،چنان بنال كه آن ماه نازنين آگه شودزرنج من وعشق پاك من

اي شعرمن، بگو كه جدايي چه مي كند كاري بكن كه دردل سنگش اثركني

بااوبگو كه مهرتو ازدل نمي رود هرچندبسته مرگ،كمربرهلاك من

اي چنگ غم،كه ازتو بجز ناله برنخاست راهي بزن كه ناله ازاين بيشتركني

اي آسمان،به سوزدل من گواه باش كزدست غم به كوه وبيابان گريختم

داري خبركه شب همه شب دورازآن نگاه مانندشمع،سوختم واشك ريختم

اي روشنان عالم بالا،ستاره ها رحمي به حال عاشق خونين جگر كنيد

يا جان من زمن بستانيد بي درنگ ياپافرا نهيدو خدارا خبركنيد

این شعر اقای مشیری رو چندین سال پیش میخوندم و وزن خیلی جالبش سبب شد به دنیای شعر علاقه مند بشم

اقای سعدی، بیدل، منزوی، صفا، سیدی، نظری فاضل، خانم اباذری وکردبچه درسته اشعارشون رو دنبال میکردم ولی مواجهه با جادوی کلمه نویسی اقای مشیری که اولین بار مطالبشونو می خوندم، اصلا از یادم نمی ره.