در هر دو سکانس این دو اثر ما نگاه بقیه به دانشجوی حزب الهی رو دیدیم ، هم کلاسی ها یا یکی بهشون میگفت سهمیه ای:/

جریان شناسی رو دقیق بخونید تا بدونید چیزی تحت عنوان اصطلاح روشنفکربه چه هویت فکری ای مطلق میشد.

درسته نتیجه فیلم همسو بود

ولی کاراکتر ها واقعیت هویت دانشجوی حزب الهی نبودند.

خوبه که نگفتن این نمای دانشجوی تشکلی انقلابی ما هست. خشمم برانگیخته میشد.

میدونیم که این تصویر و واقعیت الان جور دیگری در این دهه مسئله داره.

اون دهه ها حوزه ی مسئله و جزییات بحث مسئله خیلی محل بحثش امید بخش تر بود

ولی الان نقطه مسئله تقلیل داده شده و اومده چند درجه پایین تر و سخت تر واتفاقا پر از خلط واختلاط مبحث شده

در همه ی فیلم ها، تسبیح و یقه و تیپ صورت یک شکل و یه سری چادریای کم حرف و ... کاراکتر تصویر سازی شدن.

یک نظر صریح من در مورد نویسنده، دیالوگ نویس، طراح صحنه، نمایش نامه نویس و مهمتر در مورد فیلم نامه نویس اینه که: خیلی وقتا اون نویسنده ی اثر، زیست واقع بینانه در دنیای حقیقی با اون کاراکتر نداشته.

مثلا کسی که دیالوگ و جریان فیلم با بازی اون شخصیت حزب الهی رو نوشته،صرفا زاویه دید اتفاقا دارای خطای خودش رو از این جمعیت روتصویر بخشی کرده ونوشته

ما گاها میبینیم افراد بسیار زیادی در بررسی این تولیدات میگن ، چرا تصویر سبک زندگی و تیریپ و.. ادمای مومن ومذهبی انقدر نزار و جلوه های تصویرسازی دفع کننده ای دارن