اون دهه ها حوزه ی مسئله و جزییات بحث مسئله خیلی محل بحثش امید بخش تر بود

ولی الان نقطه مسئله تقلیل داده شده و اومده چند درجه پایین تر و سخت تر واتفاقا پر از خلط واختلاط مبحث شده

در همه ی فیلم ها، تسبیح و یقه و تیپ صورت یک شکل و یه سری چادریای کم حرف و ... کاراکتر تصویر سازی شدن.

یک نظر صریح من در مورد نویسنده، دیالوگ نویس، طراح صحنه، نمایش نامه نویس و مهمتر در مورد فیلم نامه نویس اینه که: خیلی وقتا اون نویسنده ی اثر، زیست واقع بینانه در دنیای حقیقی با اون کاراکتر نداشته.

مثلا کسی که دیالوگ و جریان فیلم با بازی اون شخصیت حزب الهی رو نوشته،صرفا زاویه دید اتفاقا دارای خطای خودش رو از این جمعیت روتصویر بخشی کرده ونوشته

ما گاها میبینیم افراد بسیار زیادی در بررسی این تولیدات میگن ، چرا تصویر سبک زندگی و تیریپ و.. ادمای مومن ومذهبی انقدر نزار و جلوه های تصویرسازی دفع کننده ای دارن

من بخش مهمی از این اثر وضعی و ریشه رو در روانکاوی نویسنده ی اثر در ترسیم ونگارش اون فیلم می بینم

ازطرفی غالبا حالت و دیالوگ و صحنه باهم در تضادند. و بله مهمه، نویسنده دقیقا تببینگر متن و ترسیم حالت هم هست

اخ شهید آوینی، کجایی...

نخبه ی هنر ودارای مهارت انتقال ومهارت ترسیم معرفتی درست

ما تو هنر لنگیم بنظرم یا بومی سازی بروز هنرمون ضعیفه هنر معنیش اینه که مهارت ارتباط چند بعدی برای تبیین و انتقال مفاهیم رو بگیریم