ولی اینم می‌فهمم که چیزی که ما در افکار و گفتارمون هستیم می‌تونه چقدر غنی و بالا باشه ولی توی عمل کار خاصی نکنیم توی زندگی ( نه اینکه براساس افکارمون عمل نکنیم، کلا کاری نکنیم ینی مثلا من فقط بنویسم ولی هیچ وقت نرم تو طبیعت گل‌ها رو بو کنم ) و همه چی انگار تو ذهن و فکرمون بگذره. می‌فهمم چه حسی داره.

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/315 واقعا حس عجیبی داره😂 🦕 می‌فهمم😂

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/318 دقیقا 🦕 وقتی کنکور داشتم این احساس به شدددددت زیاد بود توی خودم و توی اطرافیانم هم خیلی می‌دیدمش. کلا توی سال‌های دبیرستان. و بعدش که دانشگاه و اینا پیش اومد بازم احساس می‌کردم یک پتانسیل از دست رفته هستم. حس می‌کردم هرکسی با ویژگی‌ها و پتانسیل‌های من خیلی بهتر ازشون استفاده می‌کرد و من همه چیزم رو من جمله عمرم و زمانم هدر دادم و دارم میدم.

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/319 درواقع فقط مربوط به خوشحالی نیست من احساسات رو گم کردم هیچی برام واقعی نیست 🦕 دوست داری زمان بگذره و زودتر تموم شه همه چی؟ یا حسی نسبت به اون هم نداری؟ من فکر می‌کنم تو دلبستگی‌ای به چیزی نداری یعنی هیچی ذوق رو درونت بر نمی‌انگیزه. ذوق و دلبستگی رو گفتم چون شدن احساسات آدم تو این مورد بیشتر از باقی چیزاست و جامع تره انگار.

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/321 درسته.. چون معمولا حرف نمیزنم و میلی بهش ندارم 🦕 شاید چون کسی گوش نمیده واقعا یا اگرم میده متوجه حرفت نمیشه در نهایت و همه می‌خوان قانعت کنن که نه این‌طوری نیست و نباید چنین حسی داشته باشی و این حرفا. شایدم کلا دغدغه‌ی مشترک باهات ندارن.

حتی همین الانم همچین حسی دارم فقط غالب نیست. همیشه حس می‌کنم می‌تونستم خیلی بیشتر و بهتر باشم ولی نبودم.

خیلی حس بدیه

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/322 نه. و بعد فهمیدم این تنها مشکل نیست 🦕 مشکلی که از تنهایی درش می‌آورد چی بود؟

حتی اینم می‌فهمم که بقیه بهت میگن این چه حرفیه تو خیلی خوبی نگاه این دستاوردها رو داشتی. ولی تو خوب می‌دونی که خیلی بیشتر می‌تونستی باشی و نبودی. و این اسمش کمال‌گرایی نیست به نظرم خیلی، واقعا یک حقیقته که پتانسیلی داشتی و هدرش دادی تا اینجای کار. ولی مسئله اینه که کل زندگی تو اون پتانسیل استفاده نشده نیست و کل ارزش زندگیت و خودت به اون وابستگی نداره.

🗣 https://eitaa.com/delphiunknown/326 آره درک میکنم اینا هم بخاطر سنم عادیه چیز غیرمعمولی نیست 🦕 راستش فکر نمی‌کنم مربوط به سن باشه، بعضی یا شاید اکثر آدم‌ها همیشه همین حس رو دارن فقط کم و زیاد میشه. صرفا وقتی کنکور و این حرفا مطرحه آدم شدیدتر حسش می‌کنه چون با چیزی به نام " می‌خوام چی بخونم " و " می‌خوام آینده‌م چطوری باشه " توی اون برهه خیلی شدید و گسترده مواجهه. و یهو به خودش میاد می‌بینه یا خدا چقدر کارا می‌تونستم بکنم و نکردم و چقدر کارا می‌خوام بکنم ولی برا اونم کاری نمی‌کنم. ولی حقیقت اینه که این حس فقدان مقطعی نیست متاسفانه. صرفا کم و زیاد میشه.

و اینکه غیر معمول نبودن باعث نمیشه دیگه اون حس رو نداشته باشیم

حتی غیر معمولی بودن هم همین طور