[هرچی دارم از لطف این پرچمه]

از آن جملاتی بود که باید با آب طلا نوشت: ایران ۴۷ سال زیر تحریم‌های جهان جان سالم به در برد! اکنون جهان بعد از ۲۳ روز زیر تحریم ایران بودن دارد از هم میپاشد.

دست‌مریزاد آقای جمهوری اسلامی دست‌مریزاد. ۴۷سال پیش آمدی و شروع کردی به هموار کردن مسیر ظهور و نه گفتی به تمام ظلم‌هایی که در طول تاریخ به ملت می‌شد. نه گفتی به بردگی و نوکری در برابر اجنبی‌هایی که چشم دوخته بودند به تمامیت ارضی‌مان. تو آمدی و  زیر بیرقت فرزندانی را پروراندی که با فدا کردن جانشان  غیرت و استقلال و آزادی هدیه دادند و با مقاومتشان درس ایثار.  اینک در تمام دنیا حرف از رشادت و شجاعت آن‌هاست. حرف از  ایرانی که خدا آن را برگزید که بزرگ‌ترین پرچم‌دار اسلام باشد. حرف از جمهوری اسلامی ایران است . آری! جمهوری اسلامی ایران. این تو بودی که به مقاومت معنا بخشیدی. تو بودی که به دنیا ثابت کردی با ایستادگی می‌شود پوزه‌ی سگان زردِ هار را به خاک مالید. می‌خواهم بگویم روی من و فرزندانم و فرزندانِ فرزندانم هم حساب کن. جان ناقابلمان فدای یک تکه‌ی کوچک از شن‌های کنار ساحلِ خلیجِ همیشه فارست. جان‌فدایت فاطمه رادمهر

و بعد خنده‌ات یادم آمد گفتم که اگر بودی باز دوستت می‌داشتم. _جمال‌ثریا

[قسم به گلوله‌ای که سینه‌ام را می‌شکافد.]

ما برای استقرارِ صلح جنگ می‌کنیم و شما برای استمرار جنگ صلح را پیشنهاد می‌کنید. _قیصرامین‌پور| طوفان در پرانتز

‌خدایا منو تو موقعیتی قرار نده که اشکم رو با گوشه‌ی روسری پاک کنم و وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده‌.