‌ عزیز دلم، سلام. روزها می‌گذرند و من تنها کاری که می‌کنم، این است که یاد بگیرم بدون تو نفس بکشم. به یاد خاطراتمان می‌افتم، به یاد بودنمان، و ناگاه بغض می‌کنم. نمی‌دانم چه شد؛ زلزله‌ای آمد، شاید بیش از ده ریشتر، و زندگی‌مان را چنان لرزاند که تو را برد و مرا زیر آوار له کرد. به ظاهر، همه چیز منطقی است: جایگاه تو بهشت، وظیفه‌ی من صبر. اما در باطن، چنین نیست. گاهی منطق راهگشا نیست. از آینده نمی‌ترسم؛ چه‌بسا لحظه‌ای دیگر را به چشم نبینم. اما غم، فراوان است. می‌توانم شرکتی بسیار بزرگ تأسیس کنم و بازرگانِ غم شوم. احساس می‌کنم در رگ‌هایم، به جای خون، اندوه جریان دارد. به راستی چرا؟ چرا در توانم نیست که نبودنت را تحمل کنم؟ به خدا قسم که شکایتی ندارم و غمم تنها از ضعفی است که در روح و جسمم احساس می‌کنم. این روزها، اسم حضرت امیر به گریه‌ام می‌اندازد. در نجواهایم، با خجالت از تشبیه ناروایم، از آقا می‌پرسم: «چطور توانستید؟ چطور درد نبود یارتان را تحمل کردید؟» این روزها، دل من هم چاهی می‌خواهد که همدمش شود. به مولایمان می‌گویم: «دلتان که شکست، مرهمش را یافتید؟» حالا می‌فهمم چرایی اشتیاقتان به اتمام دنیا را. این لحظات، شعری را با خودم زمزمه می‌کنم: «سخن بی تو مگر جای شنیدن دارد؟! نفسم بی تو کجا نای دمیدن دارد؟! علت کوری یعقوب نبی معلوم است شهر بی‌یار مگر ارزش دیدن دارد» https://eitaa.com/deltir

🥲💔

🥲💔

«آیا فردا در تقویم شمسی عاشوراست؟ آیا بار دیگر می‌شود "حر" وار، جان را در درگاه مولایمان فدا کرد؟ آیا می‌شود آقایمان ما را بخرد؟... آقا! من که هیچم، پوچم... ولی این دلِ شرمسار، در کمال خجلت، آرزومندِ محبت شماست. شما او را بخرید... می‌شود؟ آیا می‌تواند این قلب، گدای درگاهتان شود؟ به این دل یاری می‌رسانید تا دیگر تنها نباشد؟ این دل، که هیچ کس را ندارد... چقدر بی‌پناه است... چقدر تنهاست. شما، پناهش می‌شوید؟ آیا "یک تک‌تومانی" خرجش می‌کنید تا مسرور شود که شما خریدارش هستید؟ آخر او... بی‌کَس است. آخراو... فقط شما را می‌خواهد. آخر او... از همه چیز بریده. می‌شود این "من" بی‌ارزش را بخرید تا شاد شود؟ آقا... من بی‌چاره‌ام. می‌دانم بسیار اذیت‌تان کردم... ولی دوست‌تان دارم. عاشق اینم که حتی یک بار، از دور، نظاره‌گر جمال زیبایتان باشم. دلم نمی‌خواهد آن کسی باشم که اشک از چشمانتان جاری می‌کند... ولی... شرمنده‌ام که آن نیستم که باید باشم. شرمنده‌ام که دلتان از من می‌گیرد و من، چنان در مرداب نفس غرق شده‌ام که توان خوشحال کردنتان را ندارم. ببخشید آقا... برای شما به اندازهٔ کافی منتظر نماندم. آدم نشدم... برای شما، به اندازهٔ یک جو ارزش نداشتم. نتوانستم... آقا، نشد. این نفس نافهم من، چنان در غفلت فرو رفته که هیچ سیلی بیدارش نمی‌کند. ولی آقا... من هنوز دوست‌تان دارم. هنوز دلم می‌خواهد یاور و پشتیبان شما باشم. می‌شود مرا بخرید؟» https://eitaa.com/deltir

حواسمون هست هنوز صدای «هل من ناصر ینصرنی» از دل امام زمانمون بلنده ولی گوش های ما نمی‌خواهند که شنوا باشند؟ تا کی می‌خواهیم نشنویم؟ تا کی به امام‌ مون پشت کنیم؟ ..... هر روز عاشوراست هر روز......

روز سیزدهم چله ظهور به نیت شهید ضرغام ✅ التماس دعا

عکس نو مبارک🥺❤️‍🩹

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند قاب عکس توست اما شيشه ی جان من است بوسه بر مویت زنم ترسم که تارش بشکند تار موی توست اما ریشه ی جان من است https://eitaa.com/deltir

بر هر کجا که میشد، نوشته بودی: «اگر بهار مهاجر است، از پرستو مخواه که بماند.» و این جمله، با دست‌خط خودت، آمد و کنار عکست نشست. حالا می‌اندیشم که آوینی عزیز چقدر حکیمانه و راست می‌گفت بهار دنیا یک روز هم درنگ نمی‌کند. پس اگر بهار مهاجر است، نفسِ حقیقی انسان باید، چون پرستو، با بهارش برود ؛ وگرنه، پیر می‌شود، افسرده می‌شود، او اگر کوچ نکند، می‌میرد. https://eitaa.com/deltir

هر شبی کابوس داغِ کوچه مهمانش شود می‌شود فردای آن شب های‌هایش بیشتر

اربعین سفر به ملکوت...

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید از یار آشنا سخن آشنا شنید #حافظ