شب است شبی آرام و باران خورده و تاریک کنار شهر بی غم خفته غمگین کلبه ای مهجور فغانهای سگی ولگرد می اید به گوش از دور به کرداری که گویی می شود نزدیک درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه د‌‌‌‌‌َوَد بر چهره ی او گاه لبخندی که گوید داستان از باغ رؤیای خوش آیندی نشسته شوهرش بیدار ، می گوید به خود در ساکت پر درد: گذشت امروز ، فردا را چه باید کرد ؟ کنار دخمه ی غمگین سگی با استخوانی خشک سرگرم است دو عابر در سکوت کوچه می گویند و می خندند دل و سرشان به مِی ، یا گرمی انگیزی دگر گرم است شب است شبی بیرحم و روح آسوده ، اما با سحر نزدیک نمی گرید دگر در دخمه سقف پیر و لیکن چون شکست استخوانی خشک به دندان سگی بیمار و از جان سیر زنی در خواب می گرید نشسته شوهرش بیدار خیالش خسته ، چشمش تار #اخوان_ثالث

هر جا میرم عنصر اضافی میبینم خودم رو

عدم تعلق به هیچ جا

زیاد صحبت میکنم میدونم

چون بیکارم

سختی رو احساس میکنم عمیق تر و بیشتر از بقیه درک میکنم

همینطور رنج رو

نمیخوام دیگه بیشتر از این خسته کنم شما رو به هر حال چند ماهی است که اینجا هستید و حرف های منو شنیدید و یک پیوند دوستانه ای بین ما ایجاد شده مراقب خودتون باشید

مدرسه بودیم منابع مشخص بود همین ها رو می‌خوندیم دانشگاه یه منابعی میدن اصلا پیدا نمیشه

کارگر میبینم ناراحت میشم اونم توی این سرما

خداوکیلی چجوری فکر میکنن می‌خوان امتحان برگزار کنن هیچی واسه خوندن نداریم

این روز ها فقط می‌خوام تنها باشم