یک چیز همیشه با منه، غم

اشتباه کردم اومدم دانشگاه

اصلا به درد اونجا نمیخورم

قبل از اینکه گذشتگان رو به خاطر کار هاشون قضاوت کنیم خودمون رو در موقعیتی اونها قرار داشتن بزاریم

ممکنه نوع قضاوت کلا عوض بشه

تسلیم بی چون و چرای اندیشه های یک نویسنده یا متفکر شدن رو اصلا بر نمیتابم

سر میانترم نرفتم

رفتن و نرفتنم فرقی نمیکنه

ناراحتم،عصبی ام،ناامیدم،سرگردونم،خسته ام،میترسم،گیجم

از این جبر زندگی متنفرم اینکه همینی که هست باید سازگار شد متنفرم

در سایه‌های سنگین شب بر دیوارهای سرد سکوت صدایی از عمق خستگی می‌تراود آیا کسی هست که بداند ریشه‌های درد چگونه در جانم تنیده‌اند؟ خورشید در حاشیه‌ی روز مردد است و باد، سرگردان میان زخم‌های دیرینه آه... این تنهایی بی‌انتها، که مرهمی ندارد جز سکوتی که نفسهایم را می‌بلعد. اگر امیدی هست، بگذار در غبار گم شود در چین‌های فرو ریخته‌ی خاطرات یا شاید در چشمان غریبه‌ای که بی‌دلیل عبور می‌کند بی‌آنکه چیزی از زخم‌های جهان بداند. #شعر