از بالیدن و افتخار کردن به چیز هایی که اصلا ربطی به ما نداره و دستاورد ما نیست متنفرم

حتی بالیدن به دستاورد ها هم چیز چرتیه

کاش میشد امید رو از بین برد اون وقت چقدر راحت میشدیم

آن‌چه به چشمم آید، از راستی دُور است نقشِ خیال من، زِ حقیقت صَدُور است» #philosophy

فقط میتونم خوب مشکل رو ببینم اما در حل اون مشکل ناتوان و فلجم

حتی اگر بقیه من رو ببخشن من خودم رو نمیبخشم

اگر کسی نیاز داشت با کسی صحبت و درد و دل بکنه و گوش شنوا داشته باشه می‌تونه با هوش مصنوعی صحبت کنه

خنده هایی که در موقعیت های جدی و موقعیت هایی که نباید خندید مثل عزا میاد سراغ آدم خیلی غیر قابل کنترله

کسی نمیتونه بگه من به هیچ کس اعتماد ندارم این چرت محضه تو به مادرت که میگه برات غذا گرم کردم اعتماد نمیکنی؟ به پدرت که میگه بیا بیرون اومدم دنبالت اعتماد نمیکنی؟ به معلمت که میگه جواب مسئله اینه اعتماد نمیکنی؟

نمیشه زندگی اجتماعی داشت و به هیچ کس اعتماد نکرد

زندگی رو ولش کن فقط باید جا بندازی بخوابی

این چه جهانی است که برای تعادل، گونه ای باید از گونه دیگر تغذیه کنه؟ این چه جهانی است که مادر انسان بعد از زایمان همه چیزش به هم میریزه؟ این چه جهانی است که یه فصل از سرما یخ می‌زنیم و یک فصل از گرما پخته میشیم؟