وقتی انسان فقط یک تفکر رو مطالعه می‌کنه و از شنیدن صدای مخالفان پرهیز می‌کنه، گویی به‌جای گفت‌وگو با جهان، با پژواک ذهن خودش حرف می‌زنه. چنین رویکردی نه فقط تفکر رو محدود می‌کنه، بلکه خطرناک می‌شه چون حقیقت، همیشه در انحصار یک صدا نیست.

اگر ما فقط نقد سرمایه‌داری رو بخونیم، بی‌آنکه حرف حامیانش رو بشنویم، چیزی که به دست میاریم یک تصویر ناقص و یک‌سویه‌ست نه شناختی عمیق. همین‌طور اگر فقط نقدهای وارده بر کمونیسم رو ببینیم، بی‌آنکه بفهمیم چرا کسانی به آن ایمان دارن یا ازش دفاع می‌کنن، فهم ما سطحی باقی می‌مونه.

کلافه ام دیگه ولی نمیخوام از این وضعیت خارج شم

جهان خیلی خیلی بدی داریم

خیلی بد تر اون چیزی که فکر میکنیم

فکر کنم روزی برسه ما ۲۴ ساعت برق نداشته باشیم

هر چقدر میخوای امیدوار باشی به بهتر شدن وضعیت یه اتفاقی میفته بیشتر ناامید میشی

امید همیشه شفابخش نیست؛ گاهی فقط طول عمر رنج را افزایش می‌ده

دلم می‌خواهد بلند بلند گریه کنم نه به نجوا نه پشت پلک‌های خسته گریه کنم برای وضعیتی که نام ندارد برای ترس‌هایی که شانه نمی‌دهند و اضطراب‌هایی که هر شب زیر پوستم خیمه می‌زنند گریه کنم بی‌دلیل، بی‌مجاز، بی‌عذرخواهی نه برای سبک شدن، نه برای معجزه‌ای که نمی‌آید فقط برای این‌که می‌دانم فایده‌ای ندارد و چیزی عوض نمی‌شود. #شعر

خسته،مثل قبل و در حال تحمل کردن بودن

حال دائمی ما همینه

در حال فکر کردن به اینکه چیکار کنیم؟پیش کی باشیم؟از کی فاصله بگیریم؟در جمع باشیم یا تنها؟چی انتخاب کنیم؟به چی باور داشته باشیم؟از چی خوشمون بیاد و از چی فرار کنیم؟