کاری نمی کنم و چالشی ندارم فعلا در باتلاق انتخاب های گذشتم فرور رفتم

احساس خفگی دارم همه جا می‌خوام هیچ جا نباشم

چرا باید دوستی که قهر کرده رو رفت دنبالش؟ول کن بابا به درک که قهر کرده می‌خوام صد سال سیاه آشتی نکنه

فقط خواب بقیه چرت و پرته

شاخ خشکیم،به ما سردی عالم چه کند؟ پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد #وحشی_بافقی

در عجبم از کسایی که در بیکاری فیلم میبینن در حالی که سعدی،حافظ،مولانا،عطار،خیام،شهریار، صائب و .... هزاران بیت برای خلوت ما گفتن

خودم هم فیلم میبینم شعر نمیخونم

مسئله‌ی استقرا: چرا آینده شبیه گذشته نیست؟ دیوید هیوم می‌پرسد: ما چطور می‌دانیم که خورشید فردا طلوع خواهد کرد؟ چون همیشه طلوع کرده؟ این یعنی ما از گذشته نتیجه می‌گیریم که آینده هم همین‌طور خواهد بود. این نوع نتیجه‌گیری را "استقرا" می‌نامند. اما هیوم هشدار می‌دهد: - هیچ تضمینی نیست که آینده مثل گذشته باشد. - فقط چون چیزی همیشه اتفاق افتاده، دلیل نمی‌شود که باز هم اتفاق بیفتد. - ما به این باور عادت کرده‌ایم، نه اینکه منطقی یا عقلی باشد. مثال ساده: اگر هزار بار چای بخوری و حالت خوب باشد، آیا تضمینی هست که دفعه‌ی هزار و یکم هم حالت خوب باشد؟ نه. فقط چون همیشه خوب بوده‌ای، ذهن تو عادت کرده که فکر کند همیشه همین‌طور خواهد بود. --- 🔗 علیت: آیا واقعاً علت و معلول وجود دارد؟ هیوم می‌گوید: ما هیچ‌وقت "علت" را نمی‌بینیم، فقط "پیوستگی" را می‌بینیم. مثلاً وقتی سنگی به شیشه برخورد می‌کند و شیشه می‌شکند، ما می‌گوییم سنگ علت شکستن بود. اما در واقع فقط دیدیم که این دو اتفاق همیشه با هم می‌افتند. ما نمی‌توانیم با چشم یا عقل، "نیروی علّی" را ببینیم یا اثبات کنیم. پس هیوم نتیجه می‌گیرد: - باور به علیت، نتیجه‌ی "عادت ذهنی" ماست، نه استدلال منطقی. - ما فقط به خاطر تکرار، فکر می‌کنیم که یک چیز باعث چیز دیگر می‌شود. --- 🧠 چرا این حرف‌ها مهم‌اند؟ هیوم با این دیدگاه، پایه‌های فلسفه‌ی سنتی را لرزاند. او نشان داد که بسیاری از باورهای ما (مثل علیت، پیش‌بینی آینده، اعتماد به تجربه) نه از عقل، بلکه از عادت ذهنی و احساسات سرچشمه می‌گیرند.

پ.ن:همه‌چیز از حس می‌آید، نه از عقل دیوید هیوم یکی از فیلسوفان تجربه‌گراست، یعنی باور داره که تمام دانش ما از تجربه‌ی حسی سرچشمه می‌گیره. او با عقل‌گرایان مثل دکارت مخالف بود که می‌گفتند عقل می‌تونه مستقل از تجربه، حقیقت‌هایی رو کشف کنه. هیوم می‌گه: > ذهن ما مثل یک صفحه‌ی سفیده (تابولا رازا)، و فقط از طریق دیدن، شنیدن، لمس کردن و... پر می‌شه. پس چرا علیت زیر سؤال می‌ره؟ چون هیوم می‌گه: ما هیچ‌وقت تجربه‌ی مستقیم از "نیروی علّی" نداریم. ما فقط می‌بینیم که یک چیز بعد از چیز دیگه اتفاق می‌افته. پس چون علیت رو حس نمی‌کنیم، نمی‌تونیم بگیم که واقعاً وجود داره—فقط بهش عادت کرده‌ایم. نتیجه‌ی تجربه‌گرایی هیوم: - هیچ مفهومی رو نباید پذیرفت مگر اینکه ریشه در تجربه‌ی حسی داشته باشه. - مفاهیم انتزاعی مثل "خود"، "علت"، یا "جوهر" باید بررسی بشن: آیا واقعاً تجربه‌شون کرده‌ایم؟ - اگر نه، باید در موردشون شک کنیم. #philosophy

کار هایی که باید انجام بدم برام باور پذیر نیست

واقعا پذیرش این چالش های زندگی چه سطحی و چه عمیق و چه نظری و چه عملی برام سخته

بازم میگم کاش نبودیم که تجربه کنیم