حال و حوصله شوخی کردن و ندارم

امتحان ها هم نزدیک شده

دل گیر شده همه چی

همچنان کاش نبودیم

از الان مشخصه که چه افتضاحی می‌خوام به بار بیارم

حالم خوش نبود اینم اضافه شد

در اتاقی بی‌پنجره با دیوارهایی که نفس می‌کشند و من که نمی‌توانم صدایم را بلعیده‌اند مثل بغضی که هرگز گریه نشد خفه شدن نه با طناب، نه با آب با خاطره‌ای که هر شب دست‌هایش را دور گلویم حلقه می‌کند صبح‌ها با دهانی پر از سکوت بیدار می‌شوم و شب‌ها با چشمانی که خواب را نمی‌شناسند هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا صدایم شبیه نفس آخر است چرا لبخندم بوی مرگ می‌دهد من در میان آدم‌ها مثل ماهی‌ای در آکواریوم خالی فقط تقلای زنده‌بودن را بازی می‌کنم تا کسی نفهمد مدت‌هاست که مرده‌ام درون خودم بی‌هیچ مراسمی بی‌هیچ خداحافظی. #شعر

ایدئولوژی ندارم ولی تمامی افرادی که با هاشون ارتباط دارم زیست ایدئولوژیکی دارن

یکی از امتحانامو اصلا نمیدونم بیاد چیکار کنم

افرادی اتهام تعصب می‌زنن که خودشون با تعصب بزرگ شدن

به شدت روابط انسانی پیچیده است

من با همه بحث میکنم اما نه در واقعیت بلکه در ذهنم