نمیتونم امیدوار باشم

متنفرم از تهران

ایتا اگه مثل تلگرام قابلیت واکنش دادن به پیام ها رو بزاره خیلی جالب میشه

شک‌گرایی روش‌مند و جملهٔ معروف: می‌اندیشم، پس هستم» (Cogito, ergo sum) --- 📍 دکارت کی بود؟ رنه دکارت فیلسوف، ریاضی‌دان و دانشمند فرانسوی قرن هفدهم بود. او را «پدر فلسفهٔ مدرن» می‌نامند، چون روش تفکرش نقطهٔ عطفی در تاریخ فلسفه بود. دکارت می‌خواست فلسفه را مثل ریاضی دقیق و منظم کند، و برای این کار از شک کردن شروع کرد. --- 🔍 اصل ماجرا: شک‌گرایی روش‌مند یعنی چی؟ دکارت گفت: > «برای رسیدن به حقیقت، باید در همه چیز شک کنیم.» اما نه از روی بدبینی یا ترس، بلکه به‌عنوان یک ابزار. او می‌خواست ببیند آیا چیزی هست که نتوان در آن شک کرد؟ برای همین شروع کرد به شک کردن در همه چیز: - 👁️ آیا حواس من قابل اعتمادند؟ نه، چون گاهی خطا می‌کنند. - 💤 آیا ممکن است در خواب باشم و فکر کنم بیدارم؟ بله. - 👻 آیا ممکن است یک موجود فریب‌کار (مثلاً شیطان) ذهن من را گول بزند؟ شاید. پس حتی در واقعیت جهان هم می‌توان شک کرد. --- 💡 اما یک چیز هست که نمی‌توان در آن شک کرد: دکارت گفت: > «اگر دارم شک می‌کنم، یعنی دارم فکر می‌کنم. > اگر دارم فکر می‌کنم، یعنی وجود دارم.» و این شد جملهٔ معروفش: «می‌اندیشم، پس هستم» (Cogito, ergo sum) این جمله یعنی: حتی اگر همه چیز دروغ باشد، منِ شک‌کننده وجود دارم. چون شک کردن خودش نوعی اندیشیدن است، و اندیشیدن نشانهٔ وجود است.

🧱 این جمله چه اهمیتی دارد؟ دکارت با این جمله، یک نقطهٔ شروع محکم برای فلسفه‌اش ساخت. مثل یک سنگ‌بنای مطمئن. از اینجا به بعد، او تلاش کرد جهان را دوباره بسازد: 1. من وجود دارم چون می‌اندیشم. 2. خدا وجود دارد، چون تصور کمال نمی‌تواند از منِ ناقص آمده باشد. 3. جهان بیرونی وجود دارد، چون خدا فریب‌کار نیست. او با منطق و استدلال، از شک به یقین رسید. --- 🧠 تأثیرات این ایده: - در فلسفه: آغاز فلسفهٔ مدرن و تمرکز بر ذهن و آگاهی. - در روان‌شناسی: توجه به خودآگاهی و تجربهٔ درونی. - در علم: تأکید بر روش و نظم در تفکر علمی. - در ادبیات و هنر: تأثیر بر مفهوم «من» و فردیت. --- 🎯 جمع‌بندی ساده: دکارت گفت: «بیایید همه چیز را زیر سؤال ببریم، تا ببینیم چه چیزی واقعاً قابل اعتماد است.» و تنها چیزی که نتوانست در آن شک کند، خودِ شک کردن بود. پس نتیجه گرفت: «من هستم، چون می‌اندیشم.» #philosophy

نظامی گنجوی وضعیت زندگی در ایران رو در یک بیت خلاصه کرده: هر دم از این باغ بری می‌رسد نغزتر از نغز‌تری می‌رسد

فکر کنم دوباره باید برم طبقه بالا آهنگ غمگین گوش بدم و فکر و خیال کنم اینطوری نمیشه

چی کار میتونم بکنم؟غم هستی سنگینی می‌کنه تو سینه ام

هر چه می‌کنم نمی‌شود ساعت‌ها عقب می‌مانند، حتی زمان از من فرار می‌کند هر چه می‌کنم نمی‌شود در را باز می‌کنم، اتاق خالی‌تر از قبل است با خودم حرف می‌زنم، صدایم مرا نمی‌شناسد هر چه می‌کنم نمی‌شود کتاب‌ها پر از واژه‌اند، اما هیچ‌کدام نمی‌فهمندم قلمم می‌نویسد، ولی معنایش را خودش هم نمی‌داند هر چه می‌کنم نمی‌شود خورشید طلوع می‌کند، انگار فقط برای دیگران من در سایه‌ام، حتی سایه‌ام از من خسته است هر چه می‌کنم نمی‌شود در جمع می‌نشینم، تنهایی‌ام بلندتر از همه حرف می‌زند می‌خندند، و من نقش دیوار را بازی می‌کنم هر چه می‌کنم نمی‌شود جهان مثل یک بازی‌ست، که من قانونش را بلد نیستم هر حرکت، مرا به عقب‌تر می‌برد هر چه می‌کنم نمی‌شود و شاید، شاید قرار نیست بشود شاید بودنم، فقط برای دیدنِ نشدن‌هاست #شعر

حالم عجیب شده دیگه

شدت غیر قابل تحمل شدن زندگی بیشتر شده

برم سراغ مواد شاید جواب بود