دیالکتیک هگل: حرکت اندیشه از تضاد به وحدت هگل معتقد بود که اندیشه، تاریخ، و حتی خودِ هستی، در حال حرکت و رشد هستند—اما نه به‌صورت خطی یا ساده. این حرکت از طریق تضادها و تنش‌ها شکل می‌گیرد. او این فرآیند را «دیالکتیک» نامید. دیالکتیک یعنی: 1. یک ایده یا وضعیت اولیه داریم → تز (Thesis) 2. سپس، ایده‌ای مخالف یا متضاد پدید می‌آید → آنتی‌تز (Antithesis) 3. در نهایت، این دو در یک سطح بالاتر ترکیب می‌شوند → سنتز (Synthesis) اما این سنتز، پایان نیست—خودش تبدیل به تز جدیدی می‌شود، و چرخه ادامه دارد. --- 🎭 مثال ساده: رشد یک انسان فرض کن کودکی فکر می‌کند «دنیا جای امنی است» → این می‌شود تز. بعد با واقعیت‌های تلخ روبه‌رو می‌شود: «دنیا پر از خطر است» → آنتی‌تز. در نهایت، یاد می‌گیرد که دنیا هم امن است و هم خطرناک، بسته به رفتار و آگاهی خودش → سنتز. این سنتز، نگاه بالغ‌تری به جهان است. ولی همین نگاه، در آینده با چالش‌های جدیدی روبه‌رو می‌شود، و دوباره دیالکتیک ادامه پیدا می‌کند.

🔥 چرا دیالکتیک مهم است؟ هگل می‌خواست نشان دهد که: - حقیقت، ایستا نیست؛ در حال شدن است. - تضادها، دشمن حقیقت نیستند؛ بلکه موتور حرکت آن‌اند. - رشد فکری، اخلاقی، و تاریخی، از دل همین کشاکش‌ها بیرون می‌آید. در نگاه او، حتی خودآگاهی انسان هم از طریق دیالکتیک رشد می‌کند—از آگاهی ساده، به آگاهی از خود، و سپس به آگاهی از دیگری، تا رسیدن به روح مطلق.

هگل متعلق به مکتب ایدئالیسم آلمانی است. ویژگی اصلی این مکتب: تقدم ذهن بر واقعیت — یعنی جهان فقط از طریق ذهن و آگاهی قابل فهم و شکل‌گیری است. این مکتب می‌خواست همه چیز (اخلاق، هنر، سیاست، تاریخ) رو در یک نظام عقلانی و منسجم توضیح بده. #philosophy

دیگه حوصله خواندن ندارم اون چیز هایی که خوندم هم درست نفهمیدم و فرصتی هم دیگه نیست

متاسفم که ۶۰ روز زمان داشتم و نخوندم و این میشه دومین درسی که میفتم و این ترم هم مشروط میشم

افتضاح به تمام معنا

فردا روز خوبی نیست

البته هیچ روزی خوب نیست امروز و فردا نداره

جهان شکنجگاهه منه

ببین چه وضعیتی بود سر جلسه که مراقب اومد گفت داری به چی فکر می‌کنی چرا چیزی نمینویسی؟سوال داری بپرس

۱۱ تا ۱ الان هم ۱۷ تا ۱۹ برق نیست

بعد توقع می‌ره که ما شاد و پرشور زیست کنیم