در دل شب، خاموش و سرد، می‌سوزد شوقی بی‌خرد، نه از امید، نه از وصال، تنها تمنای انهدام، بی‌جدال. در آینه، چهره‌ام محو است، نه اشک، نه لبخند، نه مست، تنها صدایی درونم فریاد می‌زند: «کاش نبودم، کاش هیچ نبود.» نه از خشم، نه از درد، بلکه از فهمِ بی‌ثمرِ این گرد، که بودن، خود زخم است، و نبودن، شاید مرهمی نرم است #شعر

هنگامی که محبتی از سمت خانواده شامل حالم میشه بیشتر شرمسار میشم

شرحی از موقعیت بخوام بگم اینه: ریاضی رو نفهمیدم به خصوص مشتق و انتگرال و ماتریس و توابع چند متغیره خرد ۱ رو هم نفهمیدم و خرد ۲ ورداشتم حسابداری رو نفهمیدم و کلان ۱ ورداشتم آمار هم اضافه کردم و الان هم کاری نمیکنم

عجب غلطی کردیم رفتیم دانشگاه

کلاس های حل تمرین رو که دست یار اساتید برگزار میکنن از ترس اینکه ازم سوال نشه نمیرم

تقریبا همه تمرین ها رو از بقیه گرفتم

عملکرد عالی

از تکرار جملات بدیهی بدم میاد دقیقا خانواده این کار رو انجام میده

هر جوری فکر میکنم تحمل این که چند ساعت در جمع باشم رو ندارم مخصوصا جمع خانوادگی

بیکاری بشر رو بدبخت کرده

از بیکاری نمی‌دونن چیکار کنن بچه میارن

لیاقت ندارم نمیتونم هم داشته باشم از ما بکشید بیرون