پارسال گوشی خریدم ۱۳ تومان امسال شده ۲۷ تومن

آینده آنقدر روشنه که نورش داره چشمامو اذیت میکنه

از پیش رفت متنفرم از پس رفت متنفرم از درجا زدن هم متنفرم

اتوبوس+ترافیک=بخش بزرگی از شبانه روز من

این پدر ما هم ول نمیکنه هر روز میاد میگه مرغ فلان قیمت شده،گوشی فلان قیمت شده،خیار انقد شده دیگه نمیشه زندگی کرد

بابا ما می‌دونیم همه اینا رو نیاز نیست توی هر مکالمه و هر روز بیای اعلام کنی

دائما بدنم خسته است

متوجه نمیشم یاد اینکه یه روزی می‌میریم چه تاثیری در کاهش استرس داره؟اونم که بازم مربوطه به آینده که

بعضی اوقات میل عجیبی دارم که یک فعالیتی انجام بدم اما باید خودم رو کنترل کنم زیاد درگیر زندگی شدن چند برابر کردن رنج هستش باید تا جایی که امکانش هست مسئولیتی قبول نکنم همینطوری پیش بریم تا این زندگی نکبت بار مزخرف دلهره آور و سراسر رنج تموم بشه البته که معلوم نیست شاید رنج دیگه ای شروع بشه به هر حال لعنت به بودن

تک تک جزئیات زندگی مزخرفه از نظر من

زمانی که کسی خونه نیست بسیار خوبه

آزادی ذهن و فکر و نبود مسئولیت