از پیش رفت متنفرم از پس رفت متنفرم از درجا زدن هم متنفرم

اتوبوس+ترافیک=بخش بزرگی از شبانه روز من

این پدر ما هم ول نمیکنه هر روز میاد میگه مرغ فلان قیمت شده،گوشی فلان قیمت شده،خیار انقد شده دیگه نمیشه زندگی کرد

بابا ما می‌دونیم همه اینا رو نیاز نیست توی هر مکالمه و هر روز بیای اعلام کنی

دائما بدنم خسته است

متوجه نمیشم یاد اینکه یه روزی می‌میریم چه تاثیری در کاهش استرس داره؟اونم که بازم مربوطه به آینده که

بعضی اوقات میل عجیبی دارم که یک فعالیتی انجام بدم اما باید خودم رو کنترل کنم زیاد درگیر زندگی شدن چند برابر کردن رنج هستش باید تا جایی که امکانش هست مسئولیتی قبول نکنم همینطوری پیش بریم تا این زندگی نکبت بار مزخرف دلهره آور و سراسر رنج تموم بشه البته که معلوم نیست شاید رنج دیگه ای شروع بشه به هر حال لعنت به بودن

تک تک جزئیات زندگی مزخرفه از نظر من

زمانی که کسی خونه نیست بسیار خوبه

آزادی ذهن و فکر و نبود مسئولیت

دلم میخواد فراموش بشم،تو ذهن کسی نباشم،مورد توجه و سوال کسی قرار نگیرم مخصوصا خانواده و اقوام دلم میخواد مثل یک غریبه باهام رفتار بشه سرد و سطحی و بعد از پیش بقیه بگذرم

انگار همه چیز بی‌معنا شده. صبح‌ها که چشم باز می‌کنم، هیچ دلیلی برای بلند شدن از تخت ندارم. روزها پشت سر هم میان و می‌رن، ولی هیچ‌چیز تغییر نمی‌کنه. یه جور تکرار خسته‌کننده‌ست، مثل اینکه توی یه حلقه گیر افتادم و راه خروجی نیست.