بعضی ها شون هم گدایی میکنن

یا راهی خواهم یافت یا هیچی

سرشار از ابهام و چندگانگی و بی نظمی

جزء به جزء و سلول به سلول بدنم خسته است

دیگر نه صدای پرنده‌ای آرامم می‌کند نه طلوعی، نه لبخندی از رهگذری بی‌خبر. در ازدحام آدم‌ها تنهایی‌ام فشرده‌تر می‌شود، مثل استخوانی زیر چرخ‌های عبور. آدم‌ها با چشم‌هایی پر از وعده و دست‌هایی که همیشه چیزی می‌خواهند نه چیزی می‌بخشند. زندگی مثل قهوه‌ای سرد مانده روی میز نه گرمایی دارد نه طعمی که بیدارم کند. دلم می‌خواهد در سکوتی بی‌انتها در جایی بی‌نام خودم را گم کنم و دیگر هیچ‌کس مرا نیابد. #شعر

آمار چرا اینجوریه پس

چرا من یه نگاهی به این درس ها ننداختم اومدم تو این رشته؟

ذهنم دیگه کار نمیکنه موضوعی که چهار بار در کلاس گفته شده رو اگر از من بپرسن همون لحظه نمیتونم جواب بدم

خیلی خیلی اوضاع خرابه

نمیدونم دیگه غصه چی رو باید خورد

خودم؟خانواده؟کشور؟جهان؟

شاید هیچ چیزی بدتر از توقعی که آدم توانش رو نداره نیست