خسته‌ام از تکرارِ صبح‌هایی که بوی هیچ می‌دهند چشم‌هایم هر روز پنجره‌ای را نگاه می‌کنند که به دیوار باز می‌شود در فنجانِ قهوه نه بیداری‌ست نه خواب فقط ته‌نشینِ روزهایی که نمی‌دانم چرا شروع شدند می‌خندم گاهی برای اینکه گریه نکنم و سکوت تنها صدایی‌ست که با من حرف می‌زند در ازدحامِ آدم‌ها گم شده‌ام بی‌آنکه کسی دنبالِ گمشده‌ای باشد و شب مثل پتویی‌ست که فقط سردی‌اش را حس می‌کنم نه آغوشش را #شعر

.

اااا

همه چیز به هم ریخته

مطالب رو خیلی دیر میگیرم مخصوصا این استادی که باهاش کلان دارم آنقدر دایره لغاتش زیاده یک مفهوم رو چند جور مختلف تعریف میکنه من تا بیام با تعریف اول ارتباط بگیرم با تعریف بعدی روبه رو میشم

زیر فشار درس ها له شدم

هر طور فکر میکنم دانشگاه به درد من نمیخوره

کوییز آمار دارم میخونم ولی هیچ کدوم از سوال ها رو نمیتونم حل کنم

تنها شانسی که داشته باشم اینه که سوال تکراری بده تا حفظی حل کنم

نکنه سه تا درس رو بیوفتم

۲۰ سال گذشته ها ولی ما هنوز زندگی کردن یاد نگرفتیم

طبق معمول اولش خوب بود ولی تداوم پیدا نکرد اگر تداوم پیدا میکرد شاید جواب میداد ولی حالا که تداوم پیدا نکرده قطعا جواب نمیده و کوییز رو گند خواهم زد