مطالب رو خیلی دیر میگیرم مخصوصا این استادی که باهاش کلان دارم آنقدر دایره لغاتش زیاده یک مفهوم رو چند جور مختلف تعریف میکنه من تا بیام با تعریف اول ارتباط بگیرم با تعریف بعدی روبه رو میشم

زیر فشار درس ها له شدم

هر طور فکر میکنم دانشگاه به درد من نمیخوره

کوییز آمار دارم میخونم ولی هیچ کدوم از سوال ها رو نمیتونم حل کنم

تنها شانسی که داشته باشم اینه که سوال تکراری بده تا حفظی حل کنم

نکنه سه تا درس رو بیوفتم

۲۰ سال گذشته ها ولی ما هنوز زندگی کردن یاد نگرفتیم

طبق معمول اولش خوب بود ولی تداوم پیدا نکرد اگر تداوم پیدا میکرد شاید جواب میداد ولی حالا که تداوم پیدا نکرده قطعا جواب نمیده و کوییز رو گند خواهم زد

جدی وقتی میشینم پای درس احساس پوچی میکنم

من فکر کنم یک ساله می‌خوام برنامه ریزی کنم

من فقط زمانی که گوشی دستمه و هندزفری تو گوشمه آرامش دارم چون دوپامین ترشح میشه

دیگر نه صبح بوی امید می‌دهد نه شب، پناهی برای گریختن است. در کوچه‌های تکرار با کفش‌های فرسوده‌ی رویا قدم می‌زنم بی‌آنکه مقصدی بخواهد مرا. دست‌هایم به جای آغوش، سایه‌ها را در آغوش می‌کشند. و لبخند چیزی‌ست که در عکس‌های قدیمی جا مانده. زندگی مثل شعری‌ست که وزنش را گم کرده و قافیه‌اش با هر نفس، دورتر می‌شود. #شعر